4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Ανισότητα και Brexit

Ανισότητα και Brexit
Στις 23 Ιουνίου 2016, οι πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου ψήφισαν με 52% προς 48% υπέρ του να εγκαταλείψουν την Ευρωπαϊκή Ένωση , στέλνοντας κύματα σοκ σε όλο τον κόσμο και δημιουργώντας ανησυχίες για ένα νέο είδος λαϊκισμού και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Η κοινή εξήγηση για το Brexit το παρουσιάζει ως μια εξέγερση των χαμένων της παγκοσμιοποίησης. Καθώς η διεθνής κίνηση των αγαθών, του κεφαλαίου, των ιδεών και των ανθρώπων έχει εντατικοποιηθεί, λέει αυτό το επιχείρημα, οι τελευταίοι διαμόρφωσαν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος με πιο βαθείς τρόπους. Η ενδοευρωπαϊκή ροή των μεταναστών από τα ανατολικά προς τα δυτικά, σε συνδυασμό με μια πιθανότητα εισροής προσφύγων το 2015, έπεισε πολλούς Βρετανούς πολίτες ότι βρίσκονταν στην πλευρά των χαμένων μιας παγκοσμιοποιημένης, χωρίς σύνορα Ευρώπης.Αν και αυτή η ιστορία ενσωματώνει σημαντικές δυναμικές, της λείπουν κρίσιμες ιστορικές εξελίξεις που επηρέασαν την απόφαση των Βρετανών ηγετών  να διεξαγάγουν το δημοψήφισμα, καθώς και τα αποτελέσματά του. Τέσσερις τάσεις συνέκλιναν για να οδηγήσουν το Ηνωμένο Βασίλειο να χωρίσει με την ΕΕ: Μια απόκλιση μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της ηπείρου σχετικά με την έννοια του ευρωπαϊκού σχεδίου και την φύση της [εθνικής] κυριαρχίας˙ μια σταδιακή αποξένωση των βρετανικών πολιτικών κομμάτων από το κοινό˙ τα επακόλουθα της οικονομικής κρίσης του 2008˙ και η ανεπαρκής διαχείριση των προβλημάτων της ΕΕ από τις Βρυξέλλες. Αυτές οι εξελίξεις βοηθούν να εξηγηθεί γιατί το μήνυμα του «εκτός» είχε απήχηση και εκείνο του «εντός» αποδείχθηκε αντιπαραγωγικό. Επιπλέον, αποκαλύπτουν πόσο εύθραυστο και καθοδηγούμενο από τις ελίτ παραμένει το ευρωπαϊκό σχέδιο.
Η οικονομική κρίση του 2007-8 διεύρυνε την ανισότητα . Ως η πατρίδα του κορυφαίου χρηματοπιστωτικού κέντρου στον κόσμο, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε  οικονομική ανάπτυξη πριν από το 2007: Η ανάπτυξη, η συσσώρευση πλούτου και οι αυξανόμενες τιμές κατοικιών συγκεντρώθηκαν στο Λονδίνο, καθώς οι μέσοι μισθοί παρέμειναν στάσιμοι στην υπόλοιπη χώρα. Η χώρα ανταποκρίθηκε στην κατάρρευση με μέτρα διάσωσης τραπεζών και αυτόματους σταθεροποιητές που εμπόδισαν την διάσπαση των χρηματοοικονομικών του Λονδίνου. Αλλά αυτές οι πολιτικές δημιούργησαν ένα μεγάλο δημόσιο χρέος, πρώτα υπό τους Εργατικούς και στην συνέχεια το 2010 υπό τους Συντηρητικούς. Μόλις πέρασε η κορύφωση της κρίσης, οι Συντηρητικοί προχώρησαν σε αυστηρά μέτρα λιτότητας για να εξασφαλίσουν ότι το Λονδίνο θα παραμείνει παγκόσμιο οικονομικό κέντρο. Χρησιμοποίησαν επίσης την κρίση για να εφαρμόσουν νεοφιλελεύθερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Οι επακόλουθες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, στην στεγαστική βοήθεια και στα κοινωνικά προγράμματα επέδρασαν δυσανάλογα στις παλιές βιομηχανικές περιοχές και στις εργατικές τάξεις.Ως εκ τούτου, ενώ τα εισοδήματα αυξήθηκαν στο Λονδίνο μετά το 2010, οι μισθοί στην υπόλοιπη χώρα βάλτωσαν. Στην πραγματικότητα, τα πραγματικά κέρδη μειώθηκαν κατά 10% μεταξύ του 2007 και του 2015. Αυτή ήταν μια από τις μεγαλύτερες μειώσεις για οποιαδήποτε ηγετική οικονομία σε αυτή την περίοδο -συγκρίσιμη σε βαθμό με ορισμένες χώρες της Νότιας Ευρώπης. Η Μεγάλη Ύφεση, με άλλα λόγια, άφησε πολλούς εκτός του Λονδίνου δυσαρεστημένους και κατέστησε την ανισότητα ένα ζήτημα που στοιχειώνει αμφότερα τα κόμματα. Οι Εργατικοί κατηγορήθηκαν ότι έβαλαν την Μεγάλη Βρετανία στην κρίση και οι Συντηρητικοί κατηγορήθηκαν για τον πόνο της λιτότητας.