4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Απειλή για το διαδικτυο

Απειλή για το διαδικτυο
 Οι επιθέσεις παγκοσμίως στην ελευθερία έκφρασης στο διαδίκτυο είναι σοβαρές. Οι ανελεύθερες κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο εναποθέτουν την ευθύνη στα άτομα για αναρτήσεις και tweets και blogs που απλώς επικρίνουν τις δημόσιες Αρχές ή φέρονται να διαδίδουν ψευδείς πληροφορίες. Αυτού του είδους η ρύθμιση, ένα δημοφιλές εργαλείο των κατασταλτικών κρατών, δημιουργεί άμεσες μορφές λογοκρισίας και ατομικής βλάβης.Η ευρωπαϊκή ρύθμιση της διαδικτυακής ρητορικής έχει τις ρίζες της σε μια προθυμία της ηπείρου να προστατεύσει τις ευάλωτες ομάδες από τις «βλάβες διά του λόγου» [5]. (Σκεφθείτε, για παράδειγμα, τους περιορισμούς για την άρνηση του Ολοκαυτώματος). Ωστόσο, πιο πρόσφατες ενέργειες δείχνουν ότι τα ευρωπαϊκά δικαστήρια και οι νομοθέτες πιέζουν τις εταιρείες να ενεργούν οι ίδιες ως ρυθμιστές της ρητορικής. Εξετάστε, για παράδειγμα, την απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για το «Δικαίωμα στην Λήθη», του 2014 [6]. Σε μια υπόθεση που αφορούσε την αξίωση ενός Ισπανού πολίτη κατά της Google Ισπανίας, το Δικαστήριο έκρινε ότι οι μηχανές αναζήτησης πρέπει, κατόπιν αιτήσεως, να διασφαλίζουν ότι οι άσχετες πληροφορίες για ένα άτομο -δηλαδή οι πληροφορίες που «δεν είναι πλέον απαραίτητες υπό το πρίσμα των σκοπών για τους οποίους συλλέχθηκαν»- δεν θα εμφανίζονται στα αποτελέσματα αναζήτησης με βάση το όνομα. Το δικαστήριο αναγνώρισε ότι οι κανόνες για τα δημόσια πρόσωπα μπορεί να ποικίλλουν, αλλά διαπίστωσε ότι το συμφέρον του ατόμου για αποσύνδεση (delinking) θα «υπερισχύει, κατά κανόνα, όχι μόνο του οικονομικού συμφέροντος του φορέα εκμετάλλευσης της μηχανής αναζήτησης αλλά και του συμφέροντος του ευρέως κοινού να έχει πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές».
 
Η απόφαση για την Google Ισπανίας (The Google Spain decision), όπως συχνά αποκαλείται, έδωσε μια ένδειξη για την κατεύθυνση που θα πάρει η επερχόμενη ρύθμιση των online πλατφορμών. Έδωσε προτεραιότητα στην προσωπική υπόληψη επί της πρόσβασης στις πληροφορίες, αλλά, γενικότερα, έθεσε το βάρος στις ίδιες τις μηχανές αναζήτησης για να εφαρμόσουν τους νέους κανόνες. Πήρε τη νομική εξέλιξη έξω από τα δικαστήρια και την έβαλε τους θαλάμους παρακολούθησης των εταιρειών. Το έντυπο της Google , το οποίο οι Ευρωπαίοι πρέπει να συμπληρώσουν για να επιδιώξουν την αποσύνδεσή τους, ενημερώνει τους ενάγοντες ότι «θα εξισορροπήσουμε τα δικαιώματα ιδιωτικού απορρήτου του ατόμου με το συμφέρον του κοινού να γνωρίζει και με το δικαίωμα διανομής πληροφοριών». Το κόστος μιας τέτοιας ιδιωτικής υπόθεσης, στην τεράστια κλίμακα που η αναζήτηση [δια των ηλεκτρονικών πλατφορμών] απαιτεί για να είναι αποτελεσματική, υπερβαίνει κατά πάσα πιθανότητα σε αξία τις νεοσύστατες επιχειρήσεις και τους εφευρέτες στο πεδίο της αναζήτησης, επί των οποίων η Google κυριαρχεί με ευκολία. Και η απόφαση θα μπορούσε σύντομα να έχει ακόμα ευρύτερη εμβέλεια: Το Δικαστήριο θα αποφασίσει το επόμενο έτος  εάν οι αποφάσεις για την αποσύνδεση θα πρέπει να έχουν παγκόσμια εφαρμογή πέραν των τομέων ειδικής αναζήτησης ανά χώρα.
 
Εν τω μεταξύ, η τρομοκρατία και τα εγκλήματα κατά των μειονοτήτων και των προσφύγων οδήγησαν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να λάβει ορισμένα περαιτέρω βήματα για να αναγκάσει τις εταιρείες να ρυθμίσουν τον ψηφιακό χώρο. Το 2016, η Επιτροπή πίεσε το Facebook, τη Microsoft, το Twitter και το YouTube να συμφωνήσουν σε έναν κώδικα δεοντολογίας που τους ωθεί να επιθεωρήσουν την «παράνομη ρητορική του μίσους» εντός 24 ωρών και να την αφαιρέσουν αμέσως [μόλις την διαπιστώσουν]. Προχώρησαν ακόμη περισσότερο, με τις εταιρείες να συμφωνούν να συνεχίσουν το έργο τους ως ήπιες μηχανές προπαγάνδας «αναγνωρίζοντας και προωθώντας ανεξάρτητες αντίθετες αφηγήσεις». Ο [ρυθμιστικός] κώδικας ταιριάζει με τις εξελίξεις στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο φλέρταρε με την ιδέα να επιβάλλει προϋποθέσεις ελέγχου και ευθύνη  σε πλατφόρμες εάν αποτύχουν να αφαιρέσουν περιεχόμενο κάποιων ειδών μίσους.
 
Πέρα από την ρητορική του μίσους, την ύβρη και την παραπληροφόρηση, ένα σχέδιο άρθρου σε μια οδηγία για την πνευματική ιδιοκτησία που προτείνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή  θέτει μια σημαντική δυνητική απειλή για την δημιουργική έκφραση. Στους περισσότερους νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Νόμου για τα Δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας της Ψηφιακής Χιλιετίας (Digital Millennium Copyright Act) των Ηνωμένων Πολιτειών, οι εταιρείες έχουν έως τώρα συνήθως διαχειριστεί τους ισχυρισμούς παραβίασης επί τη βάσει της υποχρέωσης περί «ειδοποίησης και κατάργησης» . Δηλαδή, οι πλατφόρμες δεν αναμένεται να αφαιρέσουν τέτοιο περιεχόμενο εκτός αν ενημερωθούν για την ύπαρξή του. Η αρχή αυτή επαναλαμβάνεται στην ανακοίνωση και στον κώδικα δεοντολογίας, ακόμη και όταν τα εξαιρετικά [στενά] χρονικά πλαίσια θρυμματίζουν την διαθεσιμότητά του. Ωστόσο, το άρθρο 13 της προτεινόμενης οδηγίας θα αντιστρέψει την αποδεκτή πρακτική με την προϋπόθεση ότι οι εταιρείες «θα αποτρέψουν την διαθεσιμότητα» περιεχομένου που προστατεύεται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright), ενθαρρύνοντας την χρήση «αποτελεσματικών τεχνολογιών αναγνώρισης περιεχομένου». Εδώ υπάρχει και πάλι η μανία για αυτοματοποίηση. Αν και αυτή η ειδική διάταξη θα εφαρμοζόταν μόνο σε ισχυρισμούς περί πνευματικών δικαιωμάτων, η υιοθέτησή της θα μπορούσε να αποτελέσει προηγούμενο για την σημαντική ρύθμιση άλλων ειδών περιεχομένου. Θα μπορούσε να επιβάλει το είδος της παρακολούθησης των φορτώσεων [περιεχομένου, uploads], με την παρεπόμενη απειλή της υπερβολικής ρύθμισης που οι διαδικασίες «ειδοποίησης και αφαίρεσης» [περιεχομένου] έχουν σχεδιαστεί για να αποφύγουν, και ότι θα εφαρμόζονταν σε μια σειρά δημιουργικών προσπαθειών.
 
Αυτοί οι κανόνες πρέπει να ανησυχούν όλους όσους ενδιαφέρονται για την ελευθερία της έκφρασης, καθώς συνεπάγονται περιορισμούς στις χρήσεις των ηλεκτρονικών πλατφορμών στην Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί έχουν καλόπιστους λόγους για να τους υποστηρίξουν, όπως η αντιμετώπιση της αχαλίνωτης υβρεολογίας σε μια εποχή ανθρώπινης αποδιάρθρωσης, πολιτικής αστάθειας και ανόδου των ακροδεξιών κομμάτων. Ωστόσο, τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται συχνά κινδυνεύουν από υπερβολική ρύθμιση, δίνοντας κίνητρο στην ιδιωτική λογοκρισία που θα μπορούσε να υπονομεύσει τον δημόσιο διάλογο και τις δημιουργικές επιδιώξεις. Οι εταιρείες ενδέχεται να αναγκαστούν να διευκολύνουν πρακτικές που υπονομεύουν την πρόσβαση των πελατών τους σε πληροφορίες. Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να ανησυχούν, όπως πολλοί [ανησυχούν].