4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Ενας ανασφαλής ...κόσμος

Ενας ανασφαλής ...κόσμος
Ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια νέα εποχή ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων. Πέραν της τρομοκρατίας, της κλιματικής αλλαγής ή των πυρηνικών όπλων στο Ιράν ή την Βόρεια Κορέα, οι απειλές που δημιουργούν στις ΗΠΑ ,η Κίνα και η Ρωσία- θα απασχολήσουν στις επόμενες δεκαετίες.Ο ανταγωνισμός μεγάλων δυνάμεων είναι ένα γεγονός στην τρέχουσα εποχή μας και είναι πιθανό να κρατήσει για τα καλά στο μέλλον. Η Ρωσία αντιπροσωπεύει μια οξεία βραχυπρόθεσμη απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε μεγάλο βαθμό αλλά όχι αποκλειστικά λόγω της παρέμβασής της στην αμερικανική δημοκρατία. Ταυτόχρονα, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι κλειδωμένες σε έναν μακροπρόθεσμο ανταγωνισμό σε στρατιωτικό, οικονομικό, τεχνολογικό και ιδεολογικό επίπεδο.
Η διοίκηση του προέδρου Donald Trump υπήρξε πρωτοπόρος στον καθορισμό αυτής της νέας ατζέντας. Η στρατηγική εθνικής ασφάλειάς της, που δημοσιεύθηκε  τον Δεκέμβριο του 2017, απεικόνιζε την Κίνα και την Ρωσία ως ότι επιδιώκουν «να διαμορφώσουν έναν κόσμο αντιθετικό στις αμερικανικές αξίες και συμφέροντα», με το Πεκίνο να εκτοπίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες στον Ινδο-Ειρηνικό και την Ρωσία να καθιερώνει σφαίρες επιρροής κοντά στα σύνορά της. Όταν παρουσίασε τη νέα Στρατηγική Εθνικής Άμυνας τον Ιανουάριο του 2018, ο τότε υπουργός Άμυνας, James Mattis, ανακοίνωσε  ότι «ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων -και όχι η τρομοκρατία- είναι πλέον ο πρωταρχικός στόχος της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας». Ο υπουργός Εξωτερικών, Mike Pompeo, είπε περίπου το ίδιο τον Απρίλιο, όταν είπε στους υπουργούς Εξωτερικών του ΝΑΤΟ ότι ο κόσμος είχε εισέλθει «σε μια νέα εποχή ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων» προσθέτοντας ξεχωριστά ότι «η Κίνα θέλει να είναι η κυρίαρχη οικονομική και στρατιωτική δύναμη του κόσμου, διευρύνοντας το όραμά της για την κοινωνία και τις διεφθαρμένες πρακτικές της σε όλο τον κόσμο». Το GPC [Great Power competition] έχει γίνει πιο καινούργιο ακρωνύμιο στο Πεντάγωνο.
 
Αλλά η συναίνεση εκτείνεται πέρα από την τρέχουσα διοίκηση, στους ειδικούς της εξωτερικής πολιτικής, στους σημερινούς και πρώην αξιωματούχους της εθνικής ασφάλειας -και σε μεγάλο μέρος του χώρου των προεδρικών υποψηφιοτήτων των Δημοκρατικών. Η γερουσιαστής της Μασαχουσέτης, Elizabeth Warren, προειδοποίησε πέρυσι ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα «εργάζονται σταθερά για να επαναπροσδιορίσουν την παγκόσμια τάξη ώστε να ταιριάζουν στις δικές τους προτεραιότητες», ενώ ο γερουσιαστής του Βερμόντ, Bernie Sanders, επέκρινε την άνοδο ενός νέου αυταρχικού άξονα που περιλαμβάνει τη Μόσχα και το Πεκίνο και έχει πυροδοτήσει  «έναν παγκόσμιο αγώνα τεράστιων συνεπειών».
 
Όμως, ο ανταγωνισμός μεγάλων δυνάμεων δεν μπορεί να είναι ο μοναδικός στόχος των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν μείνουν χωρίς παρακολούθηση, άλλες απειλές -όπως μια μαζικών θυμάτων τρομοκρατική επίθεση στο έδαφος των ΗΠΑ ή ένας βορειοκορεατικός πύραυλος που θα πέσει κοντά τις Ηνωμένες Πολιτείες - θα μπορούσαν εύκολα να ανατρέψουν ένα προσεκτικά κατασκευασμένο σύνολο πολιτικών με στόχο την αντιμετώπιση της Ρωσίας και της Κίνας. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο πειρασμός να υιοθετηθεί η αντιτρομοκρατία ή ο περιορισμός των κρατών-κακοποιών ως κύρια προτεραιότητα εθνικής ασφάλειας θα μπορούσε να γίνει ακαταμάχητος -αφήνοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες ακόμη πιο ευάλωτες σε απειλές από την Ρωσία και την Κίνα.
 
Έχει γίνει ένα αξίωμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν πλέον να κάνουν τα πάντα, παντού -αν μπορούσαν ποτέ. Οι απειλές είναι ιδιαιτέρως πολλαπλές, οι πόροι ιδιαίτερα σπάνιοι. Ασφαλώς είναι αλήθεια ότι πρέπει να γίνουν δύσκολες επιλογές σχετικά με τις προτεραιότητες. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την Κίνα και την Ρωσία ενώ ταυτόχρονα ελαχιστοποιούν ή απορρίπτουν άλλες κρίσιμες απειλές, ειδικά εκείνες που κινητοποιούν το κοινό περισσότερο από τις ανησυχίες για τις πορείες που χαράσσουν οι μεγάλες δυνάμεις. Το πώς θα εξισορροπηθούν αυτές οι αξιόλογες προτεραιότητες με έναν διαχειρίσιμο και βιώσιμο τρόπο θα αποτελέσει την πρωταρχική πρόκληση για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.