4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Η άλλη όψη του μεταναστευτικού

Η άλλη όψη του μεταναστευτικού
Ένας τρόπος για να κατανοηθεί η τεράστια ανάγκη για μετανάστες σε πλούσιες χώρες είναι να υπολογισθεί το αποτέλεσμα της απουσίας τους. Τι θα συνέβαινε αν ο ανεπτυγμένος κόσμος έκλεινε τα σύνορά του και δεν δεχόταν περισσότερους μετανάστες; Οι προβλέψεις του ΟΗΕ για τον πληθυσμό δείχνουν μια θλιβερή εικόνα των σημερινών δημογραφικών τάσεων στον ανεπτυγμένο κόσμο. Χάρη στη μείωση της γονιμότητας και την αύξηση των ποσοστών μακροζωίας, οι πλούσιες χώρες θα έχουν συνολικά 120 εκατομμύρια λιγότερα άτομα ηλικίας μεταξύ 25 και 64 το 2050 από όσα είχαν το 2020, μια μείωση κατά 18%.
 
Καθώς οι πληθυσμοί σε ηλικία εργασίας σε ολόκληρο τον ανεπτυγμένο κόσμο θα έχουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, θα αυξηθεί ο πληθυσμός των ατόμων ηλικίας άνω των 65 ετών κατά 95 εκατομμύρια μέχρι το 2050, μια αύξηση κατά 38%. Οι τάξεις των ατόμων άνω των 80 ετών θα διογκωθούν κατά 61 εκατομμύρια, αύξηση κατά 91%. Το σύνολο των πληθυσμών ηλικίας άνω των 65 ετών στις πλούσιες χώρες θα αυξηθεί κατά περίπου 95 εκατομμύρια, ενώ εν τη ελλείψει μετανάστευσης, αυτές οι οικονομίες θα χάσουν 120 εκατομμύρια άτομα σε ηλικία εργασίας.
 
Αυτές οι ριζικές δημογραφικές αλλαγές δημιουργούν αρκετές μείζονες ανησυχίες. Κάθε ανεπτυγμένη χώρα έχει ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που επιδιώκει να εξασφαλίσει εισόδημα για τους ηλικιωμένους. Τέτοια συστήματα, είτε δημόσια είτε ιδιωτικά, εξαρτώνται σχεδόν πάντα από την συλλογή εισφορών από τους νέους για την υποστήριξη των ηλικιωμένων. Ομοίως, τα κόστη υγειονομικής περίθαλψης είναι πολύ υψηλότερα για τους ηλικιωμένους από όσο για τους νέους, επομένως σχεδόν κάθε πλούσια χώρα βασίζεται σε εισφορές από τους νέους για την κάλυψη των δαπανών υγειονομικής περίθαλψης των ηλικιωμένων. Και καθώς οι άνθρωποι γερνούν πολύ, χρειάζονται περισσότερη υποστήριξη έντασης εργασίας -από την προσωπική φροντίδα έως την βοήθεια στο νοικοκυριό και μέχρι την υγειονομική περίθαλψη. Μια σύγχρονη οικονομία πρέπει να είναι σε θέση να παρέχει το εργατικό δυναμικό για να καλύψει τις αυξανόμενες απαιτήσεις ενός γηράσκοντος πληθυσμού.
 
Με τη μείωση του πληθυσμού ηλικίας εργασίας και την αύξηση του πληθυσμού των ηλικιωμένων, αυτές οι παραδοσιακές ρυθμίσεις σε πλούσιες χώρες αντιμετωπίζουν την πιθανότητα της κατάρρευσης. Παλαιότερα, όταν η δημογραφική πυραμίδα είχε μια ευρεία βάση -πολύ περισσότερους νέους απ' όσους ηλικιωμένους- αυτά τα συστήματα κοινωνικής προστασίας για τους ηλικιωμένους ήταν σε θέση να λειτουργήσουν με σχετικά χαμηλό κόστος. Στον ανεπτυγμένο κόσμο, ο λόγος των ατόμων ηλικίας 25 έως 64 ετών έναντι εκείνων στα 65 και άνω ήταν 5,7 προς 1 το 1960 και 4,16 προς 1 το 1990. Ωστόσο, τα τελευταία 30 χρόνια, ο λόγος αυτός μειώθηκε σε 2,76 προς 1. Εάν οι πλούσιες χώρες δεν εισάγουν πρόσθετους μετανάστες, ο λόγος αυτός θα μειωθεί σε μόλις 1,65 σε 1 έως το 2050 -καθιστώντας αδύνατη την διατήρηση της κοινωνικής προστασίας στα τρέχοντα επίπεδα συνεισφοράς.
 
Το πώς οι πλούσιες χώρες θα αντιμετωπίσουν αυτή την δημογραφική μεταμόρφωση θα πρέπει να είναι θέμα επείγουσας πολιτικής ανησυχίας. Ωστόσο, οι πολιτικοί σπάνια καταπιάνονται με το θέμα κατά μέτωπον, επειδή οι πιθανές λύσεις είναι δύσκολο, αν όχι εντελώς αδύνατο, να πουληθούν στους εγχώριους ψηφοφόρους. Είναι απίθανο, για παράδειγμα, ότι οι ηγέτες θα μπορούσαν να πείσουν τους πληθυσμούς τους να αντισταθμίσουν ένα συρρικνούμενο εργατικό δυναμικό με υψηλότερους φόρους. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, τα ποσοστά του φόρου εισοδήματος προς το ΑΕΠ είναι ήδη κοντά ή πάνω από 40%. Ο μέσος λόγος φόρου προς ΑΕΠ στα πλούσια κράτη-μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) είναι περίπου 34% , ένα ποσοστό που έχει αλλάξει ελάχιστα από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, παρά τις δημοσιονομικές πιέσεις που ασκούν οι γηράσκοντες πληθυσμοί ήδη σε όλο τον κόσμο. Αυτή η δυσκαμψία υποδηλώνει ότι θα είναι δύσκολο να πείσουμε τους πολίτες να αυξήσουν τους φόρους πολύ υψηλότερα από όσο είναι ήδη σε οποιαδήποτε χώρα του ΟΟΣΑ.
 
Ένας άλλος τρόπος για να υποστηρίξουμε το έλλειμμα των εργαζομένων είναι να μειώσουμε τα οφέλη για τους ηλικιωμένους -αλλά αυτό είναι ευκολότερο να λέγεται παρά να γίνεται. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν προσχώρησε πρόσφατα στις τάξεις πολλών πολιτικών που τιμωρήθηκαν για τις προσπάθειές τους να μειώσουν τα συνταξιοδοτικά οφέλη˙ συνθηκολόγησε τελικά  υπό τις τεράστιες απεργίες διαμαρτυρίας για μια προτεινόμενη αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης. Καθώς οι πληθυσμοί γερνούν, θα γίνει ακόμη πιο δύσκολο για τους ηγέτες να μειώσουν τις συντάξεις, την κοινωνική ασφάλιση και τα υγειονομικά οφέλη για τους ηλικιωμένους.