4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Η ατζέντα στο συρτάρι του κ. Μητσοτάκη

Η ατζέντα στο συρτάρι του κ. Μητσοτάκη

Όσο κυλούν οι μέρες τόσο πιο πιεστικό προβάλει το ερώτημα: Πότε ο κ. Μητσοτάκης θα ξεκινήσει να εφαρμόζει το περιεχόμενο της ατζέντας που έχει σε κάποιο συρτάρι του γραφείου στο Μαξίμου;  Στο διάστημα που έχει μεσολαβήσει από τις προγραμματικές μέχρι σήμερα , οι παρεμβάσεις -νομοθετικές και άλλες-που έχει κάνει η Κυβέρνηση, είναι στη πραγματικότητα διαχειριστικού χαρακτήρα. Σχεδόν όλες εστιάζονται: στον έλεγχο του κρατικού μηχανισμού, σε διευθετήσεις θεμάτων που άπτονται συμφερόντων επενδυτών και επιχειρηματιών π.χ. Ελληνικό, απολύσεις και σε κάποιες κινήσεις εντυπωσιασμού, όπως για παράδειγμα οι επεμβάσεις των ΜΑΤ στα Εξάρχεια. Ακόμα και οι παρεμβάσεις που αφορούν στο άσυλο και στην ΔΕΗ θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως επιλογές σημειολογικού χαρακτήρα.

Σε αυτόν τον απολογισμό υπάρχουν δύο δεδομένα τα οποία μπορεί να σημαδέψουν το μέλλον: η εγκατάλειψη του στόχου για επαναδιαπραγμάτευση των πρωτογενών πλεονασμάτων και η εκκωφαντική σιωπή για  ανάπτυξη 4% . Αν συνδυαστούν με τους δεσμευτικούς δημοσιονομικούς στόχους, τότε κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος –ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης- εύλογα θα αναρωτηθεί πού το πάει ο πρωθυπουργός; Έχει αναθεωρήσει ή μήπως περιμένει τον κατάλληλο χρόνο για να εφαρμόσει τις πολιτικές που έχει –έστω και αχνά –περιγράψει ; Ό,τι και από τα δύο ισχύει,  η αμέσως επόμενη σκέψη που ανακύπτει είναι: Μήπως τελικά ότι ο πρωθυπουργός έχει μία κρυφή ατζέντα και κρατά για τον εαυτό του το προνόμιο της επιλογής του χρόνου και του τρόπου που θα την εφαρμόσει;

Το σίγουρο είναι ότι από τον Ιούλιο μέχρι σήμερα, πολλές από τις παραδοχές που είχε εμφανίσει ως πυλώνες του οικονομικού του προγράμματος έχουν ανατραπεί. Για παράδειγμα, το διεθνές οικονομικό περιβάλλον το οποίο επηρεάζει την πορεία της ελληνικής οικονομίας έχει επιδεινωθεί. Η προοπτική ενός Brexit  χωρίς συμφωνία εμφανίζεται σήμερα πιο πιθανή από ποτέ. Στις ΗΠΑ, το σύνθημα "Πρώτα η Αμερική" θα κυριαρχήσει στην προεκλογική καμπάνια του προέδρου Τραμπ και κανείς δεν γνωρίζει τί θα σκαρφιστεί για  να πείσει τους αμερικανούς ψηφοφόρους. Το πιο πιθανό είναι ότι βρισκόμαστε στο κατώφλι μικρών ή μεγαλύτερων εμπορικών και συναλλαγματικών πολέμων, που δεν είναι ό,τι καλύτερο για την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη. Η Νότια Αμερική είναι ένα καζάνι που βράζει καθώς καθημερινά ανοίγουν νέα μέτωπα. Στην  Βενεζουέλα του Μαδούρο ήδη έχει προστεθεί η Αργεντινή του Μάκρι και η Βραζιλία του Μπονλσονάρο. Η Κίνα , έχει να αντιμετωπίσει μία πλειάδα προβλημάτων στη σχέση της με την Δύση και αν πιστέψουμε τις εκθέσεις των διεθνών οικονομικών οίκων, οι ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας της δεν θα έχουν καμία σχέση με εκείνους του πρόσφατου παρελθόντος. Η ιρανική κρίση λειτουργεί αποσταθεροποιητικά στην αγορά πετρελαίου . Η υπερχρέωση είναι μία πραγματικότητα που επηρεάζει τις διεθνείς αγορές χρήματος και μετοχών. Αν στα προηγούμενα προσθέσουμε τα τοπικά προβλήματα και κυρίως την ένταση που προκαλεί ο Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο, τότε έχουμε μπροστά μας ένα οικονομικό περιβάλλον που όχι μόνο δεν διευκολύνει την πραγμάτωση της ρητορικής για ρυθμούς ανάπτυξης 4%, αλλά αντίθετα καθιστά τη διατήρηση του σημερινού θετικού ρυθμού ανάπτυξης : επίτευγμα. Για την ιστορία να πούμε, ότι με τα σημερινά δεδομένα για να επιτευχθεί ένας μέσος ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης 4% από το 2020 μέχρι το τέλος της Κυβερνητικής θητείας, πρέπει η ελληνική οικονομία να τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης άνω του 5%.

Ο δεύτερος πυλώνας του οικονομικού αφηγήματος που πρόβαλλε προεκλογικά ο κ.Μητσοτάκης είναι τα περίφημα πρωτογενή  πλεονάσματα. Αλλά και αυτός ο στόχος έχει προσωρινά(;) εγκαταλειφθεί. Και όλα δείχνουν ότι αν το διεθνές οικονομικό περιβάλλον επιδεινωθεί το παζάρι θα πάει πολύ πίσω, ενδεχομένως το 2021 ή το 2022.

Τί σημαίνουν αυτές οι εξελίξεις; Πολύ απλά ότι όλοι οι -υποτιθέμενοι-σχεδιασμοί του οικονομικού επιτελείου της ΝΔ έχουν τιναχθεί στον αέρα πριν καλά καλά συμπληρωθούν τρεις μήνες από την άνοδο στην εξουσία. Γιατί το να πιστεύει κάποιος, ότι μπορεί σε συνθήκες οικονομικής αβεβαιότητας να πετύχει τους δεσμευτικούς δημοσιονομικούς στόχους και ταυτόχρονα να: προχωρήσει σε οριζόντια μείωση των φόρων, να διατηρήσει ανέπαφες τις  κοινωνικές δαπάνες και τον πλούτο της χώρας , να μη συρρικνώσει την αμοιβή της εργασίας και ταυτόχρονα να δημιουργήσει νέες καλοπληρωμένες δουλειές, είναι σαν να προσπαθει  να τετραγωνίσει τον κύκλο.

Πώς θα αντιμετωπίσει όλα αυτά ο πρωθυπουργός; Τί κρύβει το σχέδιο που έχει στο γραφείο του; Πότε θα το εφαρμόσει; Ποιοί θα πληρώσουν το λογαριασμό;

Αν το πρωτοσέλιδο της προηγούμενης Παρασκευής των "ΝΕΩΝ" για τη χαμηλή φορολογία των πλουσίων αποδίδει τις προθέσεις της Κυβέρνησης, τότε ένα είναι σίγουρο: Ο πέλεκυς που έρχεται θα πέσει στα κεφάλια των ευάλωτων και της μεσαίας τάξης, ενώ ταυτόχρονα θα ξεκινήσει μία συστηματική εκποίηση του δημόσιου πλούτου. Και αυτό θα γίνει με άλλοθι ότι  δεν βγαίνουν οι λογαριασμοί.Κάτι δηλαδή σαν και αυτό που γίνεται με την ΔΕΗ.

 Ό,τι σχέδιο και αν έχει κατά νου ο πρωθυπουργός, ένα είναι σίγουρο: κάποιοι θα πονέσουν περισσότερο από κάποιους άλλους. Άραγε πώς θα αναγκάσει τους χαμένους να πειθαρχήσουν; Με πειθώ ή καταστολή; Αν κρίνει κανείς από  τη μέχρι στιγμής πρακτική της αλλά και την προϊστορία των μελών του υπουργικού Συμβουλίου, η πλάστιγγα γέρνει προς την πλευρά της ...καταστολής. Και δεν μιλάμε μόνο για την καταστολή σε δρόμους και σε πλατείες, αλλά και σε υιοθέτηση μεθόδων που θα διαπνέονται από πνεύμα «κάνω ό,τι θέλω» τόσο στο Κοινοβούλιο όσο και στις άλλες δομές εξουσίας. Κάτι δηλαδή σαν και αυτά που είδαμε να διαδραματίζονται στην Βουλή τις προηγούμενες εβδομάδες.

Επειδή για την Δημοκρατία οι «κρυφές ατζέντες» είναι ότι και το Roundup για τα ζαρζαβατικά , το καλύτερο που έχει να κάνει ο πρωθυπουργός είναι να αποκαλύψει την «κρυφή ατζέντα» που έχει στο γραφείο του. Ας κάνει την αρχή απο την Θεσσαλονίκη