4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Η εποχή της μετα-πανδημίας

Η εποχή της μετα-πανδημίας

Ο χρόνος φέρνει την εξοικείωση και αυτήν την αποστασιοποίηση. Αφού ο πλανήτης αποδέχτηκε τον covid-19  και έμαθε να ζει με αυτόν σε συνθήκες καραντίνας, άρχισε να προβληματίζεται για τη «συμβίωση» σε ένα περιβάλλον χωρίς περιορισμούς . Και έτσι αρχίζουν τα σενάρια: άλλοι  προβλέπουν ότι η πανδημία θα ανοίξει το δρόμο στην Κίνα˙,  άλλοι  ότι θα προκαλέσει τον παγκόσμιο προβληματισμό σε βάρος της Κίνας. Υπάρχουν και εκείνοι που προδιαγράφουν το τέλος της παγκοσμιοποίησης αλλά και οι άλλοι που προβλέπουν τη μετάλλαξη και την πλήρη επιβολή της. Από την πανσπερμία των προβλέψεων δεν λείπουν και εκείνοι που βλέπουν την επιστροφή στην εποχή των εθνικισμών αλλά και κάποιοι άλλοι που προσδοκούν ότι η  ανθρωπότητα θα ζήσει σε μια νέα εποχή παγκόσμιας συνεργασίας. Ανάμεσα στα πονήματα για την περίοδο του μετακορονοϊου, υπάρχουν αρκετά που αναφέρονται στην ενίσχυση του αυταρχισμού, στην υπονόμευση της φιλελεύθερης δημοκρατίας και στις κοινωνικές κρίσεις που θα ξεσπάσουν από τη διεύρυνση των ανισοτήτων που θα χαρακτηρίσουν την επιστροφή στην "κανονικότητα".

Όλες αυτές οι "προφητείες", θα δοκιμαστούν από την πραγματικότητα στους μήνες και στα χρόνια που έρχονται και είναι σχεδόν δεδομένο ότι τελικά θα δικαιωθούν οι πιο διφορούμενες από αυτές.Δηλαδή όσες είναι τόσο ασαφείς και τόσο αόριστες ώστε να μπορούν να προσαρμόζονται σε κάθε περίσταση. Επομένως σήμερα, αντί να μιλάμε για τη ζωή μετά τον κορονοϊό, είναι πιο χρήσιμο να μιλάμε για τα μαθήματα από τον κορονοϊό.

Το πρώτο και ίσως το σημαντικό από αυτά, είναι ότι ο κορονοϊός κατεδάφισε το μύθο της ...συνεργασίας. Η αντιμετώπιση του  έκανε τις κοινωνίες κλειστές, περιχαρακωμένες, εσωστρεφείς. Η καραντίνα που είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν όλες οι επιδημίες  που εμφανίστηκαν στον πλανήτη από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα , δεν επιβλήθηκε μόνο στο εσωτερικό των χωρών αλλά και μεταξύ των χωρών. Οι χώρες έγιναν εσωστρεφείς καθώς η κάθε μία αναζητούσε τρόπους για να εξασφαλίσει το αναγκαίο υγειονομικό υλικό και έτσι δοκιμάστηκε η ρητορική  της "συνεργασίας" πάνω στην οποία κτίστηκε ο σύγχρονος κόσμος της ελεύθερης διακίνησης ανθρώπων, αγαθών,υπηρεσιών και χρήματος. Οτιδήποτε υπήρχε εκτός των εθνικών τειχών, μετατράπηκε από τη μία στιγμή στην άλλη σε "εχθρικό", "επικίνδυνο" και "διαβρωτικό".

Το «ξένο» έγινε ...επικίνδυνο. Και ανάμεσα στα «ξένα» και ανεπιθύμητα, το πιο «επικίνδυνο» είναι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες. Ήδη την τελευταία δεκαετία οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίστηκαν από μεγάλη μερίδα του ανεπτυγμένου κόσμου ως απειλή. Στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, οι άνθρωποι από την Ασία , την Αφρική, την Κεντρική και την Νότια Αμερική, αντιμετωπίστηκαν ως πηγή κινδύνων για την εργασία, την ασφάλεια αλλά και την υγεία.Ο κορονοϊός ,έκανε τις φωνές που παρουσίαζαν τους πρόσφυγες-μετανάστες ως υγειονομική βόμβα, πιο πειστικές και η οικονομική κρίση που ακολουθεί θα κάνει όσους θεωρούσαν τους ανθρώπους αυτούς ως την ύψιστη απειλή για την εργασία, πιο οικείους σε μεγάλη μερίδα της  κοινής γνώμης.

Πίσω από τα τείχη , οι άνθρωποι αλλά και τα κράτη συνειδητοποιούν ότι θα χρειαστεί να δανειστούν επιπλέον για να αντιμετωπίσουν τη νέα πραγματικότητα. Η ανάγκη για επιπλέον  δαπάνες ώστε να καλυφθεί το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης και να στηριχθούν οι άνεργοι, θα προκαλέσουν απογείωση του δημόσιου χρέους. Υπάρχει πραγματική πιθανότητα για μετασεισμούς –στον ευρωπαϊκό Νότο ,στην Ινδία, στην Βραζιλία και στο Μεξικό και σε ολόκληρη την Αφρική- που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την παγκόσμια ανάκαμψη και τη σταθερότητα και να αποσταθεροποιήσουν ισορροπίες που μέχρι σήμερα θεωρούνταν δεδομένες.

 

Η εξάπλωση του COVID-19 προς και από την Ευρώπη, σηματοδότησε επίσης την απώλεια της δυναμικής του ευρωπαϊκού σχεδίου. Οι χώρες ανταποκρίθηκαν ως επί το πλείστον μεμονωμένα στην πανδημία και τώρα όλα δείχνουν ότι το ίδιο θα γίνει και με τις οικονομικές επιπτώσεις της. Πόσο θα αντέξει η τραυματισμένη από το Brexit και τη γερμανική βουλιμία,   ευρωπαϊκή ολοκλήρωση; Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι στο μετα-πανδημικό κόσμο, η γερμανική Ευρώπη θα καταρρεύσει καθώς απέδειξε στην πράξη ότι σε γενικευμένες κρίσεις η «αλληλεγγύη» αποδεικνύεται άνευ αντικρίσματος καθώς ο καθένας κλείνεται  πίσω από τα τείχη που έκτισε για να κρατήσει μακριά  την απειλή .

Η πανδημία είναι πιθανό να ενισχύσει την ύφεση της δημοκρατίας που ήταν εμφανής τα τελευταία 15 χρόνια. Ήδη , ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες μπήκαν σε καραντίνα, στο όνομα της αντιμετώπισης της πανδημίας και κανείς δεν γνωρίζει πώς θα είναι όταν επανέλθουν. Ήδη για πολλούς , οι  πολιτικές ελευθερίες αντιμετωπίζονται ως μια απώλεια λόγω πολέμου, μια πολυτέλεια που δεν μπορεί να παρέχεται σε μια κρίση.