4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Η πικρή καραμέλα του ...Όλοι Μαζί

Η πικρή καραμέλα του ...Όλοι Μαζί

Από την πρώτη στιγμή που ο κορονοϊός πέρασε τα σύνορα της Χώρας ξεκίνησε το  : "Όλοι Μαζί". Το εφεύρημα που επαναλαμβάνεται σε κάθε μεγάλη κρίση και που  όταν έλθει η στιγμή της ιστορίας αποδεικνύεται  προκάλυμμα προκειμένου οι «Λίγοι» να φορτώσουν τον λογαριασμό στην «καμπούρα» των... Πολλών.

Βλέπουμε ,τις ισχυρές χώρες να αξιοποιούν  την κρίση του κορονοϊού για να γίνουν ακόμα πιο ισχυρές.Παρακολουθούμε , τις ελίτ τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο να έχουν ξεκινήσει την αναδιοργάνωση των αγορών επιβάλλοντας αλλαγές  στην αγορά εργασίας  και, στην εφοδιαστική αλυσίδα τις οποίες σε άλλες κανονικές συνθήκες θα ήταν αδύνατο να  πετύχουν. Γινόμαστε θεατές της γέννησης ενός νέου αδίστακτου, αδυσώπητου και βουλιμικού κόσμου στον οποίο λέξεις όπως: αλληλεγγύη , δικαιοσύνη και ευθύνη  αλλοιώνονται προκειμένου  να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις του ακραίου  οικονομικού και πολιτικού δαρβινισμού του  Φρήντμαν , του  Χαγιέκ και των άλλων προφητών της θρησκείας  των ...αγορών.

Πρόσφατα ο  πρωθυπουργός της Αιθιοπίας, Abiy Ahmed , μιλώντας , στους Financial Times, είπε ότι ακόμη και μια σύντομη διακοπή της φύτευσης ή της συγκομιδής λόγω του κορονοϊού ,θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες για τον εφοδιασμό της χώρας του με τρόφιμα. Σαν την Αιθιοπία , υπάρχουν πολλές χώρες,  που  συνδυάζουν όλους τους ισχυρούς παράγοντες κινδύνου μετάδοσης του ιού.  Χώρες με  έλλειψη καθαρού τρεχούμενου νερού, με  υψηλή πυκνότητα πληθυσμού και με δομές οικογενειακής συγκατοίκησης. Χώρες χωρίς τις υποδομές να αντιμετωπίσουν μία πανδημία. Στην Ινδία, στο Πακιστάν και στο Μπαγκλαντές αναλογούν δύο κρεβάτια ΜΕΘ στα  100.000 άτομα(33 στις ΗΠΑ). Στην υποσαχάρια Αφρική, η κατάσταση είναι ακόμη πιο φρικτή: Η Ζάμπια έχει 0,6 κρεβάτια  ανά 100.000. Η Γκάμπια έχει 0,4˙ και η Ουγκάντα έχει 0,1.  Αποτέλεσμα; Γενοκτονία, αφού  το ποσοστό θνησιμότητας από COVID-19, το οποίο στα πλουσιότερα κράτη υπολογίζεται σήμερα μεταξύ 0,25 και 3% , θα μπορούσε να γίνει διψήφιο στις  φτωχότερες χώρες. Οι περισσότερες από τις χώρες αυτές πχ  Μοζαμβίκη , Αγκόλα, πτωχές και υπερχρεωμένες  , για να αντιμετωπίσουν την πανδημία και την ύφεση που έπεται θα αναγκαστούν  για μια χούφτα δολάρια  να εκχωρήσουν  στους «επενδυτές» , πολύτιμες πρώτες ύλες , γόνιμη γη και οτιδήποτε άλλο τους έχει απομείνει από τις προηγούμενες επιδρομές .Πραγματικά επώδυνος τρόπος για να αποδεκτούν ότι είναι Μόνοι.

Από το θανατηφόρο σμίξιμο του  COVID-19  με το χρέος δεν πρόκειται να γλυτώσουν και οι οικονομικά ασταθείς χώρες του αναπτυγμένου κόσμου. Το συνειδητοποιούμε παρακολουθώντας αυτά που συμβαίνουν  το τελευταίο δεκαπενθήμερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.  Ο κυνισμός της Γερμανίας , ο ρεαλισμός της Ολλανδίας και οι γαλατικές πιρουέτες της Γαλλίας απέναντι στους ευάλωτους του Νότου –και όχι μόνο- μοιάζουν με ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ  ενός επαγγελματία  πιστολέρο και ενός «άκαπνου» αγρότη . Η σιγουριά του «ΟΧΙ» της κυρίας Μέρκελ δεν αντιπροσωπεύει πολιτική αναλγησία όπως θέλουν να την εμφανίζουν οι περισσότεροι αλλά είναι η δημόσια έκφραση αλαζονείας μίας χώρας που πιστεύει  ότι έχει  τον κόσμο στα χέρια της. Η υπεροπτική επιμονή στην άρνηση για την έκδοση ευρωομολόγου φανερώνει ότι η πιο ισχυρή ευρωπαϊκή χώρα και εκείνοι   που δουλικά την ακολουθούν προεξοφλούν τα  όρια των αντιδράσεων των  αδύναμων, αυτών  δηλαδή που θεωρούν τους εαυτούς τους αδικημένους , εξαπατημένους και θιγομένους.  Η  αδιαλλαξία της κυρίας Μέρκελ και  των συμμάχων της υποδηλώνει  την βεβαιότητα  τους ότι τελικά  οι φωνακλάδες Νότιοι , σαν τα ψωραλέα σκυλιά, θα βολευτούν με ένα κόκαλο πασαλειμμένο με το «λίπος» του συμβιβασμού.Κοντολογίς με όπλο την ύφεση οι ευάλωτοι θα αναγκαστούν είτε να παραδοθούν είτε να συγκρουστούν  και να αποδεκτούν ότι είναι Μόνοι.

Η λογική του «εμείς» και οι «άλλοι» διαπνέει και τις πολιτικές εντός των συνόρων. Το λογαριασμό από την μεγάλη ύφεση που βρίσκεται μπροστά μας έχει γίνει φανερό ότι θα τον πληρώσουμε «Εμείς» αφού  οι «Άλλοι» ήδη ξεκίνησαν να στέλνουν την πρώτη παρτίδα των λυπητερών.

Για να αντιληφθεί κανείς το κόστος που καλούνται να επωμιστούν οι εργαζόμενοι δεν έχει παρα να κάνει μία απλή σύγκριση: τον αριθμό αυτών που δούλευαν το 2015, στην κορύφωση της κρίσης χρέους,  με εκείνων  που  δουλεύουν σήμερα. Ακόμη και στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης, η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων εξακολουθούσε να να εργάζεται.Σήμερα όχι. Και αυτό δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα. Στις ΗΠΑ,  οι οικονομολόγοι θεωρούν  ότι , κάτω από τις αυστηρές κατασταλτικές πολιτικές για την αντιμετώπιση του COVID-19, λιγότερο από το 50% του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας μπορεί να μη είναι σε θέση να εργαστεί.

Η χαμένη εργασία είναι η πρώτη δόση αλλά θα ακολουθήσουν και άλλες. Πλανώνται όσοι πιστεύουν ότι μόλις  τελειώσουν οι καραντίνες ,θα ανέβουν οι διακόπτες και η οικονομία θα λειτουργεί όπως πριν. Η περίοδος προσαρμογής θα είναι μακρά, και θα προσφέρει άλλοθι  στους ισχυρούς να αλλάξουν εργασιακές σχέσεις , να μονιμοποιήσουν τις μειώσεις των μισθών  , να συρρικνώσουν την μικροεπιχειρηματικότητα, να....  Με επιχείρημα  ότι μία  οικονομία είναι ένα σύνθετο δίκτυο συνδεδεμένων μερών: Εργαζόμενοι, επιχειρήσεις, προμηθευτές, καταναλωτές, τράπεζες και το ότι ο  καθένας είναι κάποιου άλλου υπάλληλος, πελάτης, προμηθευτής, δανειστής ή κάτι παρόμοιο θα  παρατείνουν την προσαρμογή για να φέρουν  τους όρους και τις συνθήκες εργασίας στα μέτρα τους, να εξαφανίσουν τους μικρότερους και πιο ευάλωτους ανταγωνιστές τους , να αυξήσουν τα μερίδια τους  στην αγορά και να κάνουν  όσες διευθετήσεις μπορούν λόγω μεγέθους, όπως για παράδειγμα του  χρέους τους. Αλήθεια ποιος πιστεύει ότι το τεράστιο παγκόσμιο εταιρικό χρέος των δεκάδων τρις δεν θα διευθετηθεί με άλλοθι το κόστος της κατάρρευσης; Κανείς. Με απλά λόγια μετά την κρίση οι περισσότεροι από τους αδύναμους , μόνοι και εγκαταλελειμένοι ,θα παρακολουθούν ανίσχυροι και αποδυναμωμένοι το τέλος των ονείρων τους .