4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Μαθήματα αυταρχισμού

Μαθήματα αυταρχισμού
Όταν η δημοκρατία διαβρώνεται, τι μένει; Όταν μια δημοκρατία διολισθαίνει, πού καταλήγει; Όταν η δημοκρατία πεθαίνει, τι γεννιέται;
 
Η απλή απάντηση είναι ο αυταρχισμός. Αλλά τα αυταρχικά καθεστώτα είναι τόσο διαφορετικά όπως οι δημοκρατίες. Ο αυταρχισμός δεν είναι απλώς η απουσία δημοκρατίας, αλλά ένα πολιτικό θηρίο αφ’ εαυτού –στην πραγματικότητα ένα θηριοτροφείο πολύ διαφορετικών θηρίων- με πολλαπλά modi operandi. Για τον λόγο αυτό, είναι ασφαλές να πούμε ότι η δημοκρατία απειλείται σοβαρά, αλλά ότι η απειλή δεν είναι μια και μοναδική.
 
Από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τις Φιλιππίνες και από την Πολωνία ως την Βραζιλία , δύο μη δημοκρατικά μοντέλα διακυβέρνησης είναι εύκολα αναγνωρίσιμα. Το ένα είναι ο εκλογικός αυταρχισμός, στον οποίο οι ηγέτες κερδίζουν την εξουσία μέσω εκλογών, αλλά αυτές οι εκλογές είτε είναι χειραγωγημένες, είτε το πεδίο του ανταγωνισμού μεταξύ των νυν και των αντιπάλων τους μεταξύ εκλογών απέχουν πολύ από το να είναι δίκαιο. Το άλλο είναι η αντιφιλελεύθερη δημοκρατία, στην οποία οι ηγέτες κερδίζουν ελεύθερα τις εκλογές, αλλά καταχρώνται στην συνέχεια τόσο την εξουσία τους όσο και τους μειονοτικούς πληθυσμούς με την ισχύ που κερδίζουν. Για να το πούμε καθαρά, οι εκλογικοί αυταρχικοί κάνουν ό, τι θέλουν για να κερδίσουν εκλογές. Οι αντιφιλελεύθεροι δημοκράτες κάνουν ό, τι θέλουν μετά τη νίκη τους. Ενώ οι εκλεγμένοι ηγέτες και κυβερνήσεις συχνά συνδυάζουν και τα δύο χαρακτηριστικά καθώς η δημοκρατία διαβρώνεται, είναι τελείως πιθανό να υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο.
 
Οι διαφορές ανάμεσα σε αυτά τα δύο αντιδημοκρατικά θηρία είναι πολυάριθμες. Ο εκλογικός αυταρχισμός είναι συνήθως η συλλογική επιχείρηση ενός κυβερνώντος κόμματος. Η αντιφιλελεύθερη δημοκρατία –illiberal democracy, ένας όρος που επινοήθηκε αρχικά από την Fareed Zakaria και υιοθετήθηκε πρόσφατα από τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν- είναι συχνότερα το ατομικό έργο ενός πεινασμένου για ισχύ εκλεγμένου ηγέτη. Οι εκλογικοί αυταρχικοί χρησιμοποιούν την υποκρισία για να υπονομεύσουν τους κομματικούς αντιπάλους. Οι αντιφιλελεύθεροι δημοκράτες προσβάλουν ανοιχτά τους μειονοτικούς πληθυσμούς και επιτίθενται ασύστολα στους βασικούς δημοκρατικούς θεσμούς που θα περιόριζαν τον εκλεγμένο εκτελεστικό αρχηγό. Οι εκλογικοί αυταρχικοί δεν θα δεχτούν την ήττα. Οι αντιφιλελεύθεροι δημοκράτες δεν θα δεχθούν περιορισμούς. Οι εκλογικοί αυταρχικοί εξαπατούν, ώστε η εξουσία τους να μην χαθεί. Οι αντιφιλελεύθεροι δημοκράτες παραβιάζουν τους τύπους και κάμπτουν τους κανόνες, έτσι ώστε η εξουσία τους να μην είναι περιορισμένη.
 
Η Νοτιοανατολική Ασία προσφέρει μια πληθώρα παραδειγμάτων τόσο της αντιφιλελεύθερης δημοκρατίας όσο και του εκλογικού αυταρχισμού. Οι Φιλιππίνες παρέχουν ένα εντυπωσιακό παράδειγμα μιας παλιάς και εδραιωμένης δημοκρατίας που διαβρώνεται σε αντιφιλελεύθερη δημοκρατία. Ο πρόεδρος Rodrigo Duterte δέχεται λίγα, αν [δέχεται] καν, όρια στην προσωπική του εξουσία. Ακόμη και ο νόμος είναι αναποτελεσματικό χαλινάρι, όπως διαβοήτως καταδεικνύει η εκστρατεία εξωδικαστικών φόνων του Duterte εναντίον των πιθανολογούμενων ως εμπόρων ναρκωτικών. Ο Duterte υπήρξε εξαιρετικά δημοφιλής για το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του, αλλά αυτό δεν κάνει δημοκρατική την κατάχρηση της εξουσίας από αυτόν. Η άρνηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων είναι η ουσία του αντιφιλελευθερισμού, ακόμη και αν ένας εκλεγμένος ηγέτης εφαρμόζει την άρνηση. 
 
Η Σιγκαπούρη, από την άλλη πλευρά, παρέχει ένα ιδιαίτερα ξεκάθαρο παράδειγμα εκλογικού αυταρχισμού. Σε αντίθεση με τον Duterte, οι Αρχές της Σιγκαπούρης έχουν εμμονή με το να ακολουθούν τον νόμο και να κάνουν και όλους τους υπόλοιπους να τον ακολουθούν επίσης. Κυβερνούν μάλλον συλλογικά παρά μεμονωμένα. Το εκλογικό σύστημα είναι εξαίσια ρυθμισμένο και εξαιρετικά χειραγωγημένο έτσι ώστε οι αντίπαλοι του κυβερνώντος κόμματος της Λαϊκής Δράσης (PAP) να μην έχουν καμιά θεμιτή πιθανότητα να το νικήσουν. Δεν υπάρχει ανεξάρτητη εκλογική επιτροπή. Οι ψηφοφόροι υποψιάζονται ευρύτατα ότι οι ψήφοι τους παρακολουθούνται και ότι οι κοινότητές τους θα μπορούσαν να τιμωρηθούν με μια απόσυρση των κυβερνητικών υπηρεσιών εάν εκλέξουν έναν αντίπαλο του PAP. Ίσως ειρωνικά, το PAP αξίζει περισσότερο το επίθετο «αυταρχικό» από ό, τι ο Duterte, του οποίου οι καταφανέστερες καταχρήσεις εξουσίας δεν συμφωνούν ακόμη με οποιοδήποτε βιώσιμο είδος αυταρχικής διακυβέρνησης.
 
Η Σιγκαπούρη και οι Φιλιππίνες δεν είναι οι μόνες, ακόμα και στη Νοτιοανατολική Ασία. Στη Μυανμάρ, οι ελεύθερες και δίκαιες εκλογές το 2015 έφεραν στην εξουσία την αντιπολιτευτική Εθνική Ένωση για τη Δημοκρατία της Aung San Suu Kyi, ακόμη και παρότι ο στρατός διατήρησε πολλές ζωτικές θέσεις για τον εαυτό του. Αλλά η εκλογική δημοκρατία διολισθαίνει γρήγορα σε αντιφιλελεύθερη δημοκρατία. Οι μειονοτικοί μουσουλμανικοί πληθυσμοί διαβιούν άθλια υπό την δημοκρατία που κυριαρχείται από τους Βουδιστές, με πιο γνωστή την περίπτωση των Rohingya στην επαρχία Rakhine. Τα μέσα ενημέρωσης εξακολουθούν να καταπιέζονται όταν αναφέρουν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του στρατού ή αποκαλύπτουν λεγόμενα κρατικά μυστικά. Εν τω μεταξύ, στην Ινδονησία, η πρόσφατη φυλάκιση του εθνοτικά Κινέζου κυβερνήτη της Τζακάρτα για μια φερόμενη προσβολή του Ισλάμ δείχνει ότι η μεγαλύτερη δημοκρατία της Νοτιοανατολικής Ασίας κάνει μια δική της ανησυχητική στροφή στον αντιφιλελευθερισμό.
 
Όπως η αντιφιλελεύθερη δημοκρατία δεν περιορίζεται στις Φιλιππίνες, ο εκλογικός αυταρχισμός δεν περιορίζεται στην Σιγκαπούρη. Στην Καμπότζη, το από μακρού χρόνου κυβερνών κόμμα του Χουν Σεν έχει σφίξει την θηλιά στους κομματικούς αντιπάλους του και στα μέσα ενημέρωσης, καθώς η εμπιστοσύνη του ότι θα νικήσει ακόμη και σε άδικες και ανελεύθερες εκλογές έχει μειωθεί. Μέχρι τούδε, η Καμπότζη έχει σχεδόν εξαλείψει την εκλογική πλευρά του αυταρχισμού της, μοιάζοντας λιγότερο με την Σιγκαπούρη απ’ όσο με μονοκομματικές δικτατορίες, όπως το Βιετνάμ και η Κίνα.
 
Αλλά ίσως το πιο διδακτικό παράδειγμα από τη Νοτιοανατολική Ασία  είναι η Μαλαισία. Για πενήντα χρόνια, η χώρα ήταν ένα απόλυτο εκλογικό αυταρχικό καθεστώς, κυριαρχούμενο από ένα και μόνο κόμμα, τον Εθνικό Οργανισμό των Ενωμένων Μαλαισιανών (UMNO). Μέχρι που υπέστη μια συγκλονιστική εκλογική ήττα νωρίτερα φέτος, το UMNO κυβέρνησε εξ ονόματος μιας «αυτόχθονης» πλειοψηφίας που φοβόταν να χάσει τα προνόμιά της από «μεταναστευτικές» μειονότητες. Χρησιμοποίησε κάθε κόλπο που υπήρχε για να νοθεύσει τις εκλογές υπέρ του. Αυτό περιελάμβανε την αναδιευθέτηση των εκλογικών περιφερειών, την καταχρηστική κατανομή [εδρών], και την στοχοθετημένη απαγόρευση ή ακόμα και φυλάκιση των ιδιαίτερα απειλητικών εκλογικών αντιπάλων.
 
Τέτοιοι χειρισμοί προκάλεσαν μια κατάσταση στην οποία το UMNO και οι εταίροι του συνασπισμού του θα μπορούσαν να χάνουν ξεκάθαρα την λαϊκή ψήφο, όπως έκαναν για πρώτη φορά το 2013, αλλά και πάλι να εξασφαλίζουν σταθερή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, καθώς και την πανίσχυρη θέση του πρωθυπουργού. Ήταν μόνο όταν η εθνικιστική πολιτική του UMNO είχε τόσο αποξενώσει τους μεγάλους πληθυσμούς των εθνοτικών μειονοτήτων της Μαλαισίας και ο αρχηγός του UMNO, Najib Razak, είχε εμπλακεί σε μια τόσο κολοσσιαία διαφθορά που ακόμη και οι πιο κυνικοί Μαλαισιανοί θεατές ήταν συγκλονισμένοι, ώστε ακόμη και οι ξεκάθαρες αυταρχικές καταχρήσεις δεν μπορούσαν πλέον να εξασφαλίσουν την εκλογική νίκη του UMNO.
 
Η αντιφιλελεύθερη δημοκρατία και ο εκλογικός αυταρχισμός μπορούν να γίνουν αντιληπτά στην πράξη σήμερα σε όλο τον κόσμο. Και αμφότεροι αυτοί οι αντιδημοκρατικοί τύποι απειλούν να πάρουν τον έλεγχο αν η δημοκρατία διαβρώνεται, διολισθαίνει, ή και πεθαίνει.