4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Ξαναγράφοντας την ιστορία

Ξαναγράφοντας την ιστορία

Διαβάζοντας τις αράδες του αναπτυξιακού νόμου που προωθεί  η Κυβέρνηση, πέρασε  από το μυαλό μου το βιβλίο «Πατέρες και Παιδιά» του Ιβάν Τουργκένεφ (γράφτηκε  το 1862) . Σε αυτό που , ο  χαρισματικός πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, Evgeny Vasilich Bazarov,είπε  με υπερηφάνεια: «Ενεργούμε με βάση αυτό που αναγνωρίζουμε ως χρήσιμο. … Σήμερα το πιο χρήσιμο από όλα είναι η απόρριψη. Απορρίπτουμε...». Όταν ο σοκαρισμένος συνομιλητής του επιμένει ότι η οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου είναι επίσης σημαντική, ο Bazarov τον κόβει σύντομα: «Αυτό δεν δική μας δουλειά να το κάνουμε. … Πρώτα πρέπει να καθαριστεί το έδαφος...». Αλλά και στα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι, η ιδέα που επικρατεί είναι ότι:  ότι το κουφάρι του παρελθόντος δεν άξιζε να διατηρηθεί και ότι η υπόσχεση του μέλλοντος επέτρεπε σε κάποιον να κάνει ό, τι ήταν απαραίτητο για να την επιφέρει. Ενώ ο Μπαζάροφ του Τουργκένεφ έκανε δηλώσεις, ο Raskolnikov του Ντοστογιέφσκι έκανε σχέδια και ενεργούσε με βάση αυτά.

Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη κέρδισε την εξουσία ισχυριζόμενη οτι η πολιτική  της προηγούμενης Κυβέρνηση ήταν ένα κουφάρι που δεν άξιζε να διατηρηθεί. Έπεισε την πλειοψηφία εκείνων που πήγαν  στις κάλπες, ότι αυτός και το επιτελείο του είχαν κατανοήσει τη «δυστυχία» του παρελθόντος και ότι ήταν αποφασισμένοι να δράσουν για  να την αντιμετωπίσουν. Αφού εξασφάλισαν τη λαϊκή εντολή,  θεώρησαν ότι στο όνομα ενός καλύτερου μέλλοντος είχαν την εν λευκώ εξουσιοδότηση να κάνουν  ό,τι είναι απαραίτητο, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη "δυστυχία" του προσφάτου παρελθόντος.

Και τί έκανε ο κ.Μητσοτάκης ; Πήρε τη μπουλντόζα και άρχισε να κατεδαφίζει, επικαλούμενος ταυτόχρονα μία "δυστυχία" και μία "υπόσχεση". Ουσιαστικά προσπάθησε να βολέψει κάτω από την ίδια στέγη τη διαπίστωση του  Bazarov,  σύμφωνα με την οποία : "Σήμερα το πιο χρήσιμο από όλα είναι η απόρριψη..." με τα σχέδια που έκανε ο Raskolnikov του Ντοστογιέφσκι και που ενεργούσε με βάση αυτά.

Όλα αυτά είναι φιλοσοφικές αρλούμπες, θα σκεφτούν πιθανότατα  οι περισσότεροι από εσάς που διαβάζετε αυτές τις αράδες. Και όμως, πίσω από αυτές τις αρλούμπες ,  καμουφλαρισμένο πίσω από την έννοια του «παρελθόντος»,  κρύβεται ένα ζοφερό μέλλον. Αυτό που κάνει σήμερα ο κ Μητσοτάκης και η Κυβέρνησή του δεν είναι να γκρεμίσει το ζοφερό παρελθόν του Τσίπρα και της Κυβέρνησής του. Η Κυβέρνηση της χώρας από τον Γενάρη του 2015 μέχρι και πριν  λίγους μήνες, αν έκανε κάτι ήταν να επαναφέρει κάποιες -ελάχιστες-ρυθμίσεις οι οποίες ίσχυαν πριν το 2010 και που κατάργησαν τα Μνημόνια. Οι συλλογικές συμβάσεις, η προστασία της εργασίας και ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους στις σχέσεις του με το ιδιωτικό κεφάλαιο, συνέθεταν  ένα πλαίσιο πολιτικής το οποίο έρχεται από το μακρινό παρελθόν και πολύ πριν εμφανιστούν οι ...άπλυτοι. Αυτό το πλαίσιο πολιτικής σχεδιάστηκε και εφαρμόστηκε από τους πολιτικούς προγόνους του ίδιου του πρωθυπουργού αλλά και αρκετών συνεργατών του που προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ.  Οι «στρεβλώσεις» , τα αντικίνητρα και οι «δυσλειτουργίες» που η Κυβέρνηση υποτίθεται ότι ανατρέπει με το αναπτυξιακό νομοσχέδιο, δεν τα ήταν "πολιτικά τέκνα" του ΣΥΡΙΖΑ που  με αυταρέσκεια προσπαθεί να τα οικειοποιηθεί  ο  κ. Τσίπρας. Αυτός απλώς τα υιοθέτησε  και σε κάποιες περιπτώσεις συνέβαλε στο να επανακάμψουν  στην "οικογενειακή εστία". Όλα αυτά ήταν τα "πολιτικά τέκνα" Κυβερνήσεων από τη δεκαετία του ’50  μέχρι και το 2010. Και επειδή  οι Κυβερνήσεις του Μνημονίου αποδέχονταν αυτήν την πραγματικότητα , προσπάθησαν να αποτρέψουν το "φόνο" που τώρα ετοιμάζεται να κάνει η σημερινή Κυβέρνηση, η οποία κινείται πάνω στις πατημασιές του  Bazarov που απάντησε στον συνομιλητή του ότι: " … πρώτα πρέπει να καθαριστεί το έδαφος». Όμως , αυτό το «έδαφος» που θέλει να καθαρίσει σήμερα ο κ. Μητσοτάκης και η Κυβέρνηση του, δεν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από  το δημιούργημα εκείνων που τα πορτραίτα τους είναι αναρτημένα στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας ως ένδειξη σεβασμού στη συνεισφορά τους στην πορεία του κόμματος αλλά και κάποιων άλλων που τα δικά τους πορτραίτα είναι κρεμασμένα στους τοίχους των γραφείων ενός άλλου κόμματος, που είναι στην Χαριλάου Τρικούπη. 'Έχοντας όλα αυτά κατά νου, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ, δεν είναι οι μεταρρυθμιστές όπως αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται αλλά οι «φονείς» των ίδιων των πολιτικών προγόνων τους.

Υπό το πρίσμα αυτό η «νέα» αντίληψη την οποία προσπαθεί να επιβάλλει η Κυβέρνηση για τα εργασιακά , το περιβάλλον και τις σχέσεις του Δημοσίου με τους επενδυτές, δεν είναι αποκλειστική υπόθεση της αντιπολίτευσης, όπως θέλει με υποκρισία να προβάλλουν οι μηχανισμοί  επικοινωνίας της Κυβέρνησης Μητσοτάκη. Άλλωστε τόσο για τη μείζονα όσο και για την ελάσσονα αντιπολίτευση, οι διαφορές αντιλήψεων μεταξύ αυτών που προωθούνται και εκείνων που πρεσβεύουν, στοιχειοθετούν τις θεμελιώδεις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους. Αντίθετα , αυτοί που πρέπει να αισθάνονται ότι απειλείται η ίδια η ύπαρξή τους είναι εκείνοι που ασπάζονται τις αρχές του κόμματος που κυβερνά, όπως τις διατύπωσαν οι προηγούμενες ηγεσίες του. Για παράδειγμα είναι πρόβλημα εκείνων που πιστεύουν στην πολιτική ιδεολογία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος με τις κρατικοποιήσεις που έκανε ουσιαστικά παραδέχθηκε την ασύδοτη και ενίοτε αυθαίρετη δράση του ιδιωτικού τομέα. Γιατί όπως είναι πλέον φανερό, ιδεολογικά τουλάχιστον, οι αντιλήψεις που διαπνέουν την Κυβέρνηση Μητσοτάκη ουσιαστικά ακυρώνουν το παρελθόν της παράταξης. Και το ερώτημα που εύλογα ανακύπτει είναι: Για πόσο η  αγάπη για την εξουσία μπορεί να παραβλέπει  την ...ιστορία και τις επιταγές της.