4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Ο νικητής τα παίρνει όλα

Ο νικητής τα παίρνει όλα

Η φιλοσοφία της Κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι απλή .Σχεδόν απλοϊκή: δεν αμφισβητεί τις δεσμεύσεις έναντι των δανειστών.Αποδέχεται ότι ένα μεγάλο μέρος της "πίτας" θα πρέπει να κατευθυνθεί για την εξυπηρέτηση του χρέους. Αυτά που απομένουν θα πρέπει να κατανεμηθούν  για να μεγαλώσει η "πίτα" δηλαδή να πετύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Ποιοι είναι όμως αυτοί που μπορούν να εξασφαλίσουν τους απαιτούμενους  ρυθμούς ανάπτυξης; Οι μικρομεσαίοι ή οι μεγαλοσχήμονες; Οι μέχρι σήμερα κινήσεις κάνουν φανερό ότι για την Κυβέρνηση αυτοί που μπορούν να σπρώξουν το κάρο της ανάπτυξης είναι οι Έλληνες ολιγάρχες και οι ξένοι "επενδυτές". Για να τους δελεάσει προσφέρει φορολογικά κίνητρα, καταργεί περιορισμούς που δυσχεραίνουν  το επενδυτικό τους "έργο",ανοίγει νέες ευκαιρίες για δουλειές, παρεμβαίνει στην εργατική νομοθεσία, εφαρμόζει το δόγμα "νόμος και τάξις" και δημιουργεί τις προϋποθέσεις η ανισότητα να αυτοαναπαράγεται. Όλα είναι κομμάτια του ίδιου παζλ.

Πλέον το ζητούμενο είναι ποιούς ευνοεί αυτή η πολιτική. Η απάντηση προκύπτει από τη μελέτη της διεθνούς εμπειρίας των τελευταίων δεκαετιών.  Στις ΗΠΑ για παράδειγμα , μεταξύ 1979 και 2006 οι Αμερικανοί της μεσαίας τάξης είδαν τα -μετά τη φορολόγηση- ετήσια εισοδήματά τους να αυξάνονται κατά 21% (αναπροσαρμοσμένα βάσει του πληθωρισμού). Οι φτωχότεροι Αμερικανοί είδαν τα εισοδήματά τους να αυξάνονται μόνο κατά 11%. Και  το πλουσιότερο 1% είδε τα εισοδήματά του να αυξάνονται κατά 256%. 

Μιλάμε για τον ορισμό της ανισότητας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το  άκρως καταστροφικό μείγμα πολιτικής, σχεδιάζεται να επιβληθεί  από το...νηπιαγωγείο.  Για να το αντιληφθεί κανείς δεν έχει παρά να μελετήσει το εκπαιδευτικό σύστημα των  ΗΠΑ που φαίνεται ότι είναι πρότυπο για την Κυβέρνηση.

Σύμφωνα με τον οικονομολόγο Τζέιμς Χέκμαν, ένα μεγάλο μέρος του χάσματος στις γνωστικές και μη γνωστικές δεξιότητες μεταξύ των παιδιών από φτωχά σπίτια και εκείνων που προέρχονται από εύπορα σπίτια, αρχίζει   από τη στιγμή που εισέρχονται στο νηπιαγωγείο. Η ανισότητα συνεχίζεται και στο δημοτικό σχολείο. Η χρηματοδότηση για τα δημόσια δωδεκαετή σχολεία, που συνήθως ποικίλει σημαντικά ανά σχολική περιοχή, αντανακλάται στη  διαφορά στην ποιότητα της εκπαίδευσης μεταξύ των καλύτερων και των χειρότερων σχολείων και οι φτωχότερες γειτονιές έχουν συχνά τα ασθενέστερα σχολεία. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Σην Ρήαρντον από την Σχολή Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, η διαφορά στο μέσο όρο βαθμολογιών στα τεστ μεταξύ δημοτικού και μέσης εκπαίδευσης των παιδιών από υψηλού εισοδήματος οικογένειες, σε σύγκριση με εκείνα που προέρχονται από οικογένειες χαμηλού εισοδήματος, έχει αυξηθεί σταθερά κατά τις τελευταίες δεκαετίες.  Στο Κολέγιο τα πράγματα γίνονται  χειρότερα.Οι οικονομολόγοι Μάρθα Μπέηλυ και Σούζαν Ντινάρσκι στις συγκρίσεις που έχουν κάνει για  τα ποσοστά ολοκλήρωσης του κολεγίου των Αμερικανών που μεγάλωσαν στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, με τα ποσοστά εκείνων που μεγάλωσαν στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, διαπίστωσαν  ότι το  ποσοστό των νεαρών ενηλίκων από υψηλού εισοδήματος οικογένειες που αποφοίτησαν αυξήθηκε από 36% στην πρώτη ομάδα σε 54% στη δεύτερη ομάδα, ενώ το ποσοστό των φοιτητών από φτωχές οικογένειες αυξήθηκε απο 5% σε 9%. Οι διακρίσεις μεταφέρονται και όταν εντάσσονται στην αγορά εργασίας: Από τις ...γνωριμίες μέχρι τη...φυλακή, όλα οδηγούν στην αναπαραγωγή της ανισότητας.

Κοντολογίς για να κατανοήσει κανείς την πολιτική της Κυβέρνησης δεν θα πρέπει να την αντιμετωπίζει αποσπασματικά αλλά ως  αλυσίδα που ξεκινά από την εκπαίδευση και τις δεξιότητες, συνεχίζει στην παγκοσμιοποίση, στη συγκέντρωση της αγοράς και στο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας  και καταλήγει στην περικοπή των εργασιακών δικαιωμάτων με την  αποδυνάμωση των συνδικάτων.

Ουσιαστικά η Κυβέρνηση εφαρμόζει τα λόγια του  Μίλτον Φρίντμαν: Ο  καπιταλισμός είναι ένα σύστημα κέρδους - ζημίας. Η εμπειρία δείχνει ότι όλες οι αποφάσεις των ιδεολογικών «μεντόρων» του κ. Μητσοτάκη ήταν προσανατολισμένες στο «laissez-faire» όταν επρόκειτο για κέρδη που  μετατρέπονταν σε σοσιαλίζουσα όταν υπήρχαν ζημιές . Αυτό είναι ένα άκρως καταστροφικό μείγμα. Οι πολιτικοί επιστήμονες Jacob Hacker και Paul Pierson θεωρούν ότι αυτή  η  εξέλιξη μπορεί να εξηγηθεί στα πλαίσια μίας οικονομίας όπου «ο νικητής τα παίρνει όλα».

Αυτή όμως είναι η εικόνα αρρωστημένης  κοινωνίας, στην οποία : οικονομία , εκπαίδευση,  «νόμος και η τάξη» αποτελούν ένα πολιτικό σύνολο που οδηγεί  εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στο περιθώριο  και σε ένα  μεσαίωνα που ακόμα και ο πιο ευφάνταστος αναλυτής δεν μπορούσε να φανταστεί. Άλλωστε επαναλαμβάνεται: Απο την Χιλή του Πινοσέτ μεχρι την Αργεντινή του Μάκρι και απο την Μ. Βρετανία της Θάτσερ μέχρι τις Δημοκρατίες της Βαλτικής. Για αυτό δεν είναι λίγοι εκείνοι που προειδοποιούν ότι το μοντέλο που προσπαθεί να εφαρμόσει η Κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι πολύ, μα πάρα πολύ επικίνδυνο για το μέλλον της κοινωνίας. Οξύνει την πολιτική πόλωση, τη  καχυποψία και το  διχασμό, ανάμεσα στους έχοντες και τους μη-έχοντες. Ταυτόχρονως  τείνει  να στρεβλώνει και το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα, στο οποίο η δύναμη του χρήματος προσδίδει αυξανόμενη πολιτική επιρροή και εξουσία.