4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Παιδεία και τουρισμός

Παιδεία και τουρισμός

Χθές ο πρωθυπουργός από την Θεσσαλονίκη αποκάλυψε τις προθέσεις του για το  μέλλον της χώρας. Είπε πολλά και διάφορα.Μίλησε για τα χακι αεροπλάνα και βαπόρια. Αναφέρθηκε στην εργασία και για τον ρόλο της στην κοινωνία. Θυμήθηκε τους συνταξιούχους...Αυτό όμως που λησμόνησε ήταν τα πραγματικά προβλήματα της Ελλάδας που με τις επιλογές των προκατόχων του,  σήμερα τρώει τις σάρκες της. Για το αποτυχημένο μοντέλο της τουριστικοποίησης και τις επιπτώσεις του σε όλες τις εκφράσεις της δημόσιας ζωής από το ρόλο της στον μετασχηματισμό της οικονομίας μέχρι τον εκφυλισμό της παιδειας και τη μετάλλαξη της ελληνικής περιφέρειας .
Την ίδια ώρα που ο πρωθυπουργός απήγγειλε τις προκάτ λέξεις που είχε ετοιμάσει το επιτελείο του έπεσε στα χέρια μου το κείμενο ενός νησιώτη. Απλά γραμμένο, με καθαρά νοήματα και σαφείς τοποθετήσεις. Εντυπωσιακά αληθινό και εύστοχο περιγράφει την πορεία ενός νησιού από τα χρόνια της γεωργικής αθωότητας μέχρι το σήμερα που η τουριστική ηθική έχει παρασύρει τα πάντα στο διάβα της και κυριως το μέλλον της παιδείας .
Το παραθέτω αφήνοντας στους αναγνώστες να αναλογιστούν για τα μελλούμενα:

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ 2020

Κάθε χρόνο τον Αύγουστο όταν ανακοινώνονται τα αποτελέσματα των εισαγωγικών και οι βάσεις για τα πανεπιστήμια παρατηρώ τον πίνακα των εισακτέων από το γενικό λύκειο Τήνου στον τοπικό τύπο. Με αντικειμενικά κριτήρια η καμπύλη που δείχνει το αξιόλογο της σχολής εισαγωγής των τηνιακών μαθητών κάθε χρόνο βαίνει μειούμενη, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις. Ξεκινώ να γράφω τις σκέψεις αυτές όχι φυσικά για να προσβάλλω όσα παιδιά πέτυχαν στις φετινές πανελλήνιες, στα οποία εύχομαι σαν μεγαλύτερος και γονέας καλή επιτυχία και καλή πρόοδο στην ακαδημαϊκή τους ζωή, αλλά να προκαλέσω μια συζήτηση στο θέμα αυτό.

Θεωρώ τη δική μου γενιά (γεννήθηκα το 1957) σαν υπεύθυνη της πτώσης αυτής της καμπύλης και θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις, ίσως και τις αντιρρήσεις της τηνιακής κοινωνίας. Δε θα υποστηρίξω ότι τη δική μας εποχή όλα ήταν ιδανικά στην εκπαίδευση, το αντίθετο μάλιστα. Θα μεγεθύνω όμως και θα καυτηριάσω τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της τοπικής νοοτροπίας που κατά τη γνώμη μου επηρεάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τα ιδανικά και τα οράματα της νέας γενιάς.

Τις δεκαετίες του ’70, του ’80 ή και του ’90 ακόμη, η Τήνος ήταν ένα σχετικά φτωχό νησί, όπως πολλά άλλα στο Αιγαίο και γενικά στην ελληνική επαρχία. Μπορεί να ήταν γνωστή σε όλη την Ελλάδα σαν το νησί της Μεγαλόχαρης, όμως ο κόσμος που την επισκέπτονταν ήταν σχετικά φτωχός και η παραμονή του σύντομης διάρκειας. Τα έσοδα από τους προσκυνητές και από τους τουρίστες μοιράζονταν στον μικρό χώρο των μαγαζιών του παλιού λιμανιού και τα χωριά παρέμεναν άγνωστα και παραγκωνισμένα. Οι υπόλοιποι χωραΐτες, καθώς και οι κάτοικοι των χωριών που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους ήταν γεωργοί, προλάβαιναν να επωφεληθούν πουλώντας τα αγροτικά τους προϊόντα για 15 με 20 μέρες που διαρκούσε το πανηγύρι. Τα έσοδά τους ήταν λίγα. Λίγες οικογένειες στα χωριά είχαν ψυγείο και πολύ λιγότερες είχαν αυτοκίνητο, ακόμη και στην πόλη. Εκτός από τους αυτοαπασχολούμενους στη γεωργία, δουλειές για πρόσθετο έσοδο από μεροκάματο δεν υπήρχαν και σαν παιδιά ή μαθητές τότε όλοι είχαμε ισχυρό κίνητρο να σπουδάσουμε για να βρούμε καλή δουλειά στην Αθήνα. Αυτό φυσικά ικανοποιούσε και την επιθυμία μας για κοινωνική ανέλιξη και καταξίωση.

Από τη δεκαετία ήδη του ’90 και κυρίως στις αρχές του νέου αιώνα το νησί άρχισε να μεταμορφώνεται και να «αναπτύσσεται». Στην αρχή τα πακέτα ΝΤΕΛΟΡ και στη συνέχεια ο τουρισμός διαμορφώνουν τα νέα χαρακτηριστικά. Ο γεωργός δεν χρειάζεται πλέον να ξημεροβραδιάζεται στο χωράφι. Αρκεί να δηλώνει κεφάλια πρόβατα και αγελάδες, τα έχει δεν τα έχει. Ο ψαράς δεν χρειάζεται να θαλασσοπνίγεται, καταστρέφει τη βάρκα του και παίρνει τη γενναιόδωρη αποζημίωση. Ξενοδοχεία και ταβέρνες ξεπηδάνε παντού και η οικοδομή ανθίζει κυρίως με δάνεια ή επιδοτήσεις. Τα χωράφια γίνονται οικόπεδα, όλα παίρνουν άλλη αξία, το ευρώ καθίσταται κυρίαρχο. Το χρήμα αρχίζει να ρέει. Οι οικονομικές συνέπειες της «ανάπτυξης» αυτής έχουν αναλυθεί λεπτομερώς στα χρόνια της κρίσης από ειδικούς και δεν θα ασχοληθώ εδώ με το θέμα αυτό. Θα επισημάνω όμως την αλλαγή στην τοπική κοινωνία και την επίδρασή της στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι.

Την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα νέες τάσεις και τάξεις εμφανίζονται. Οι ξενοδόχοι πληθαίνουν, οι κτηματομεσίτες πιάνουν δουλειά. Το βιοτικό επίπεδο ανεβαίνει, οι οικογένειες πλέον έχουν εξοχικό και κάθε σπίτι 2 με 3 αυτοκίνητα. Η νοοτροπία «δουλεύω τρεις μήνες και κερδίζω για να ζω άνετα δώδεκα» θριαμβεύει. Η Μύκονος ήταν ζωντανό παράδειγμα και πολύ κοντά. Αναπτύσσεται επίσης και η νοοτροπία του εύκολου πλουτισμού (χρηματιστήριο, επιδοτήσεις κ.λπ.) με ευθύνη κυρίως του πολιτικού συστήματος. Αυτή τη νοοτροπία θεωρώ ότι η γενιά η δική μου μεταλαμπάδευσε στην επόμενη, δηλαδή στα παιδιά μας. Το εύκολο κέρδος, το μαύρο χρήμα, την επίδειξη, το νεοπλουτισμό. Δεν είναι πλέον επιτακτική ανάγκη να γίνεις γιατρός, μηχανικός ή δικηγόρος που ήταν τα προηγούμενα εκπαιδευτικά πρότυπα για να φτιάξεις μια καλή ζωή. Υπάρχουν πολλοί τρόποι πλέον για να την εξασφαλίσεις. Σαν συγκοινωνούντα δοχεία η κοινωνία και το εκπαιδευτικό σύστημα εξισορροπούν. Οι καθηγητές δεν είναι πλέον επαγγελματίες. Δεν ζουν με το μισθό του καθηγητή — εδώ που τα λέμε δεν είναι και μισθός. Τον συμπληρώνουν με τα ιδιαίτερα, με το τουριστικό κατάστημα που λειτουργούν ή τα δωμάτια που νοικιάζουν. Δεν τους κατηγορώ για αυτό, όμως είναι στο χέρι τους να κάνουν σωστά το μάθημα στο σχολείο και να μυήσουν τους μαθητές τους ο καθένας στην επιστήμη του.

 Στην φθίνουσα πορεία του διαγράμματος οι ευθύνες αντίστοιχα κατανέμονται στους γονείς, στο σχολείο, στους μαθητές. Θεωρώ πολύ δύσκολο να δούμε κάποια σημαντική αλλαγή τα επόμενα χρόνια και μακάρι να την δούμε. Θα είναι όμως κρίμα η παρακαταθήκη τηνιακών ακαδημαϊκών, καθηγητών πανεπιστημίου σε ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια, ιεραρχών, γιατρών, δικαστικών, δικηγόρων, συγγραφέων, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών και τόσων άλλων από τον χώρο της επιστήμης να χαθεί. Την εποχή μάλιστα που το Ιερό Ίδρυμα- παρότι περνάει δύσκολους καιρούς - συνεχίζει να ενισχύει οικονομικά, με υποτροφίες που χορηγεί, τη σπουδάζουσα νεολαία του νησιού. Καλοδεχούμενη η ανάπτυξη και η ευημερία για τον τόπο, να μη θυσιαστεί όμως σαν Ιφιγένεια η νέα γενιά.

Βαγγέλης Σιώτος