4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Πόση ανισότητα θέλει η Κυβέρνηση για τους έλληνες

Πόση ανισότητα θέλει η Κυβέρνηση για τους έλληνες

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στους επόμενους μήνες θα φανεί αν ο κ. Μητσοτάκης και η Κυβέρνησή του θέλουν μία Ελλάδα στην οποία η ανισότητα θα βρίσκεται  σε ελεγχόμενα πλαίσια ή αν θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας για να ξεπηδήσουν  δεινά που οδηγούν τη χώρα και τους ανθρώπους της σε  μεσαιωνικού τύπου ανισότητα. Με απλά λόγια, η διακυβέρνηση των επόμενων 12 μηνών θα δείξει αν η Δεξιά του κ. Μητσοτάκη  διαπνέεται από τις αρχές που ίσχυσαν-σε όλες τις Δημοκρατίες της Δύσης- μέχρι τη δεκαετία του ΄80 ή αν είναι η άλλη , αυτή που οι ισχυροί τα παίρνουν όλα.

Αν διαβάσει κανείς την παγκόσμια μεταπολεμική ιστορία, θα αντιληφθεί ότι οι διαφορές ανάμεσα στα δύο πρόσωπα της Δεξιάς είναι χαοτικές.

Η Δεξιά-αλλά και η σοσιαλδημοκρατία- που κυβέρνησαν τις Δημοκρατίες της  Δύσης από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ΄70 , βασίστηκε στην πεποίθηση ότι η έντονη βιομηχανική ανάπτυξη θα δημιουργούσε καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας για τους τεράστιους αριθμούς των μετρίως ειδικευμένων εργατών και των μεσαίου επιπέδου στελεχών και ότι η μεσαία τάξη θα είχε σταθερή απασχόληση. Η πολιτική αυτή,  είχε ως αποτέλεσμα την «ελεγχόμενη» ανισότητα. Για παράδειγμα στον Καναδά,στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ηνωμένο Βασίλειο, το μερίδιο του εθνικού εισοδήματος που πήγαινε το κορυφαίο 1% των μισθωτών, μειώθηκε από το 10%-16% πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στο 7%-8% στα τέλη του 1970. Στην ηπειρωτική Ευρώπη και την Ιαπωνία, οι οποίες είχαν ισχυρές πολιτικές υπέρ της εργασίας, το ποσοστό που πήγαινε στο κορυφαίο 1% μειώθηκε, από 11%-18% πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στο 4%-9% στις αρχές του 1980. Όπως μετράται από το συντελεστή Gini, η ανισότητα έπεσε  στα επίπεδα του 0,2 έως 0,3 στην Ευρώπη και σε 0,34 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Από το 1980, η Δεξιά -αλλά και η σοσιαλδημοκρατία-  άλλαξαν και οι  μεσαίες τάξεις βίωσαν  μεγάλες αυξήσεις στην ανισότητα. Η ενσωμάτωση της ασιατικής εργασίας και των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού εμπορευμάτων, μετατόπισε  τον πλούτο προς τα πάνω. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το μερίδιο του συνολικού εισοδήματος που πηγαίνει στο κορυφαίο 1% των μισθωτών σχεδόν διπλασιάστηκε ( από 8% το 1980 σε 18% το 2010). Στην Αυστραλία, τον Καναδά, την Ιρλανδία, τη Νέα Ζηλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, το ποσοστό που πηγαίνει στο κορυφαίο 1% αυξήθηκε  κατά μιάμιση έως δύο φορές από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Στις περισσότερες Σκανδιναβικές και νοτιο-ευρωπαϊκές χώρες, το μερίδιο που πηγαίνει στο κορυφαίο 1% σχεδόν διπλασιάστηκε. Στην Γερμανία,  η ανισότητα αυξήθηκε θεματικά.

Τι άλλαξε ; Πολύ απλά η δημοκρατία της μεσαίας τάξης έπαψε να υφίσταται. Στον  ανεπτυγμένο  κόσμο πριν το ΄80 τηρούνταν  ένα άγραφο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας, των επιχειρήσεων και των  κυβερνήσεων,  που υπαγόρευε ότι  τα κέρδη της οικονομικής ανάπτυξης θα μοιράζονταν ευρύτερα και ότι στην ευημερία θα συμμετείχαν περισσότεροι άνθρωποι. Η εργατική νομοθεσία διατηρούσε την ισορροπία ισχύος μεταξύ εργατών και εργοδοσίας. Η φορολογική νομοθεσία περιόριζε το ποσό πλούτου που μπορούσε να συγκεντρωθεί σε ιδιωτικά χέρια. Οι ελεγκτικοί θεσμοί ήταν ισχυροί, ώστε  να αποτρέπουν  τις  φούσκες. Η δραστηριότητα των τραπεζών ήταν μια πληκτική επιχείρηση και όταν οι πλούσιοι επένδυαν, ζύγιζαν προσεκτικά τους κινδύνους, αφού  έπαιζαν με τα δικά τους λεφτά. Στα πλαίσια αυτά,το 1970 στις ΗΠΑ τα ανώτατα στελέχη των επιχειρήσεων κέρδιζαν 40 φορές περισσότερα απ’ όσο οι κατώτερα αμειβόμενοι υπάλληλοι.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, όλα άλλαξαν. Στις Δημοκρατίες της Δύσης, τα διευθυντικά στελέχη προσαρμόστηκαν  στις αρχές που διατύπωσε ο  νεοσυντηρητικός συγγραφέας Ίρβιν Κρίστολ: «Η επιχειρηματική φιλανθρωπία δεν θα έπρεπε και δεν μπορεί, να είναι ανιδιοτελής». Εμφανίστηκε το οργανωμένο χρήμα (πλούσιοι επενδυτές, πολυεθνικές, διαχειριστές κεφαλαίων κ.α.) και οι οργανωμένες ομάδες στήριξης των συμφερόντων.  Η  χρηματιστικοποίηση του σύγχρονου κόσμου κυριάρχησε . Η Wall Street και ο χρηματοοικονομικός τομέας κατέκτησε  την οικονομία, «χρηματιστικοποιώντας» την κοινωνία στο σύνολό της με δάνεια, παράγωγα και άλλα χρηματοοικονομικά μέσα. Η ιδιοτελής μοιρασιά μετατράπηκε  σε χυδαία απληστία.

Μεταξύ 1979 και 2006 οι Αμερικανοί της μεσαίας τάξης είδαν τα -μετά τη φορολόγηση-αποπληθωρισμένα ετήσια εισοδήματά τους να αυξάνονται κατά 21%. Για τους  φτωχότερους η αύξηση ήταν  11%.   Την ίδια περίοδο τα εισοδήματα του  πλουσιότερου  1% αυξήθηκαν  κατά 256%. Τα ανώτατα στελέχη το 207 κέρδιζαν 400 φορές περισσότερα απ’ όσο οι κατώτεροι  υπάλληλοί. Έτσι, οι καρποί της παγκόσμιας ανάπτυξης συγκεντρώθηκαν  στα χέρια των παγκόσμιων διευθυντών, στελεχών και χρηματοοικονομικών στελεχών. Ως αποτέλεσμα,  η μεσαία και η κατώτερη εισοδηματική ομάδα να αισθάνεται ότι  βρίσκεται υπό διωγμό. Μελέτη του  Pew Research Center διαπίστωσε ότι ενώ το 61% των ενηλίκων των ΗΠΑ ζούσε σε νοικοκυριά της μεσαίας τάξης το 1971, μέχρι το 2014 το μερίδιο είχε πέσει στο 50%.

Τους επόμενους 12 μήνες η Κυβέρνηση δεν θα μπορεί να κρυφτεί πίσω από τις ωραίες εικόνες των δημόσιων δηλώσεων.Τότε αφτιασίδωτη, χωρίς καμουφλάζ ,θα αποκαλυφθεί  σε ποια Δεξιά πιστεύει : την προνοητική ή την αδηφάγα. Οι μέχρι τώρα επιλογές της δείχνουν ότι θα κυβερνήσει με αποκλειστικό γνώμονα τα συμφέροντα των ελίτ. Αυτό που απομένει είναι την απάντηση των θυμάτων ...