4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Σε ενεργειακή ομηρία ο Ερντογάν

Σε ενεργειακή ομηρία ο Ερντογάν

Όμηρος του Πούτιν κινδυνεύει να γίνει  ο Ερντογάν, καθώς  η ενεργειακή εξάρτηση της Τουρκίας απο το ρωσικό φυσικό αέριο συνεχώς διευρύνεται. Η  κατασκευή του πυρηνικού εργοστασίου θα καταστήσει την χώρα  του κ. Ερντογάν πλήρως εξαρτημένη, καθώς σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις στο πυρηνικό πρόγραμμα της Τουρκίας, η Ρωσία δεν περιορίζεται στο ρόλο του ...κατασκευαστή. Όταν το  2010, ξεκίνησε η  συμφωνία με την ελεγχόμενη από το κράτος ρωσική επιχείρηση AtomStroyExport για την κατασκευή του πρώτου πυρηνικού σταθμού της Τουρκίας, η ρωσική εταιρεία δεν θα περιοριστεί μόνο στην υποχρέωση να κατασκευάσει  το εργοστάσιο, αλλά θα κατέχει επίσης ένα ποσοστό που θα της επιτρέπει τον έλεγχο σε αυτό. Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία της συμφωνίας  είναι η μεταφορά τεχνολογίας από την Ρωσία. Τούρκοι εμπειρογνώμονες υποστηρίζουν, ότι μία χώρα δεν πρέπει να χτίζει πυρηνικό σταθμό εάν δεν λαμβάνει τεχνολογία και σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής ενδείξεις δεν έχει εξασφαλιστεί η σχετική συμφωνία ανάμεσα στις δύο χώρες. Στα πλαίσια αυτά, το μέλλον του πρότζεκτ βρίσκεται στα χέρια των Ρώσων, που διαθέτουν όλη τη γνώση. Αυτό σημαίνει ότι το σχέδιο μπορεί να ανατραπεί  και  εάν διακοπεί η υλοποίησή του, τη ζημιά την έχει η χώρα που το παρήγγειλε.  Σε κάθε περίπτωση, οι ίδιοι εμπειρογνωμονες επισημαίνουν ότι για τους Ρώσους είναι σημαντικό να διατηρούν γενικά τον έλεγχο της επένδυσης στον ενεργειακό τομέα. Η Μόσχα σκοπεύει να στήσει στην Τουρκία όλο το ενεργειακό δίκτυο προς το νότο και να διατηρήσει τα αποθέματα της Ουκρανίας στην Τουρκία. Σε περίπτωση που η Τουρκία δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις της σε ενεργειακά πρότζεκτ, η Ρωσία θα μπορεί να την τιμωρήσει ή εάν η Τουρκία αποφασίσει να μην αγοράσει το ρωσικό σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας S-400, τότε η Ρωσία θα μπορεί θεωρητικά να καθυστερήσει το έργο στο Ακουγιού ακόμη περισσότερο. Σε κάθε περίπτωση, η ενεργειακή εξάρτηση της Τουρκίας από την Ρωσία  με τον πυρηνικό σταθμό στο Ακουγιού, θα γίνει μεγαλύτερη. 

Σήμερα η Ρωσία είναι η μεγαλύτερη προμηθεύτρια χώρα φυσικού αερίου και η τρίτη μεγαλύτερη αργού πετρελαίου για την Τουρκία.Η Άγκυρα είναι δυσανάλογα (μέχρι 65% και αυξάνεται) εξαρτημένη από το ρωσικό φυσικό αέριο. Και η κατανάλωσή της αυξάνεται, αγγίζοντας τα 51,8 bcm το 2014. Μπορεί οι σχέσεις Πούτιν-Ερντογάν να εμφανίζονται ως ειδυλλιακές, αλλά ζητήματα μείζονος σημασίας εξακολουθούν να παραμένουν άλυτα.Για παράδειγμα, με την Σεβαστούπολη και την Ταρτούς να παρέχουν στην Ρωσία πρόσβαση σε θερμά ύδατα και στις δύο πλευρές της χερσονήσου της Ανατολίας, η Τουρκία θα βρεθεί πρακτικά περικυκλωμένη από ένα αυξανόμενο Ρωσικό Ναυτικό. Υπάρχει επίσης και το θέμα της Μαύρης Θάλασσας και των ΑΟΖ , το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε επαναφορά του θέματος του νομικού καθεστώτος  των στενών του Βοσπόρου με το επιχείρημα, ότι η συμφωνία τού Montreux πρέπει να επικαιροποιηθεί για να δώσει στην Ρωσία ανεμπόδιστη πρόσβαση στην περιοχή. Σημειώνεται ότι αρκετές φορές ο Στάλιν αμφισβήτησε την Σύμβαση του Montreux του 1936 περί του Καθεστώτος των [τουρκικών] Στενών, η οποία ρύθμιζε τη ναυτική διέλευση μέσω των στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων για πάνω από μια δεκαετία. Σύμφωνα με τον Στάλιν, η συμφωνία δεν είχε πλέον σημασία στον μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κόσμο - έναν κόσμο στον οποίο η νέα Ρωσία δεν μπορούσε να υπόκειται στις ιδιοτροπίες της τουρκικής κυβέρνησης. Στα βρετανικά αρχεία για την Διάσκεψη της Γιάλτας στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Στάλιν φέρεται να ρωτά τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, τότε Βρετανό πρωθυπουργό, «Τί θα κάνει η Βρετανία αν στην Ισπανία ή την Αίγυπτο δοθεί το δικαίωμα να κλείσει το Κανάλι του Σουέζ  ή τί θα έλεγαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, αν κάποια Νοτιοαμερικανική δημοκρατία είχε το δικαίωμα να κλείσει την διώρυγα του Παναμά;»

Με ένα τέτοιο παρελθόν, η ενεργειακή ομηρία του Ερντογάν από τον  Πούτιν αποτελεί για τον σουλτάνο μία διαχρονική απειλή, η οποία μάλιστα επιτείνεται και από το γεγονός, ότι  είναι ουσιαστικά απομονωμένος από μεγάλους παίκτες της αγοράς ενέργειας π.χ. την Σαουδική Αραβία. Στην πραγματικότητα μπορεί η Τουρκία να έχει ενεργειακά πλούσιους γείτονες  –το Αζερμπαϊτζάν, το Ιράν, το Ιράκ και οι αποκαλούμενες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου - που έχουν μαζί περισσότερα αποθέματα φυσικού αερίου από την Ρωσία, αλλά είναι πολύ δύσκολο για τον Ερντογάν να επενδύσει σε αυτούς προκειμένου να περιορίσει την εξάρτηση από τον Πούτιν. Για παράδειγμα, οι σχέσεις Μόσχας - Μπακού είναι μία παράμετρος την οποία δεν μπορεί να αγνοήσει.Το Ιράν πρέπει πρώτα να χρησιμοποιήσει το δικό του φυσικό αέριο για να βιομηχανοποιηθεί το ίδιο, ενώ το Τουρκμενιστάν έχει συμβολαιοποιηθεί πλήρως με την Κίνα. Το κοίτασμα Λεβιάθαν του Ισραήλ είναι ένας άλλος δυνητικός προμηθευτής. Πολιτικά ωστόσο, το ισραηλινό αέριο είναι για την ώρα μη αποδεκτό φυσικό αέριο (gas non grata) στην Τουρκία. Αλλά και με το Ιράκ τα πράγματα δεν είναι ιδανικά.

΄Ολα αυτά συνθέτουν ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα για τον κ. Ερντογάν, για τον οποίο η μοναδική -δύσκολη μεν αλλά ρεαλιστική-διέξοδος είναι τα κοιτάσματα της κυπριακής ΑΟΖ και του Αιγαίου.