4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Το Ταμείο Ανάκαμψης και η Γερμανία

Το Ταμείο Ανάκαμψης και η Γερμανία
Η πρωτοβουλία των Μέρκελ-Μακρόν για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκου Ταμείου Ανάκαμψης ύψους 500 δις ευρώ μπορεί να είναι αρκετά αμφιλεγόμενη και δεν λύνει τα προβλήματα.Η νομισματική ένωση παραμένει ένα εύθραυστο οικοδόμημα. Εξαρχής ήταν μια ψευδαίσθηση να πιστεύει κανείς ότι συν τω χρόνω θα υπάρξει σύγκλιση της ανταγωνιστικότητας των χωρών μελών.  Το ευρώ, το πιο περήφανο εγχείρημα της Ευρώπης, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η διαφορετική ανταγωνιστικότητα μέσα από την πλήρη αδιαφορία. Η νομισματική ένωση δεν κατάφερε να επιτύχει μόνη της τη σύγκλιση που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της λειτουργικότητάς της. Αντιθέτως. Το ευρώ διεύρυνε το χάσμα. Στο μεταξύ ακόμη και πολιτικοί στο Βερολίνο έχουν αντιληφθεί ότι η νομισματική ένωση μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα μόνο ως αναδιανεμητική ένωση ή ένωση κοινής ευθύνης. Την ίδια ώρα έχει γίνει στη γερμανική κυβέρνηση μάλλον και το εξής: η επιβίωση του ευρώ και η οικονομική εξυγίανση της νότιας Ευρώπης εξυπηρετεί τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας. Τα γερμανικά και τα ευρωπαϊκά συμφέροντα είναι ένα.
Μια οικονομία με εξαγωγικό προσανατολισμό, όπως η γερμανική, μπορεί να λειτουργήσει μόνο εάν υπάρχουν αγορές. Πού υπάρχουν όμως σήμερα; Το εμπόριο με τις ΗΠΑ έχει μειωθεί δραστικά ενώ η ασιατική αγορά είναι μια σκιά του εαυτού της. Αυτό που μένει είναι η ευρωπαϊκή εσωτερική αγορά που αριθμητικά είναι η μεγαλύτερη του κόσμου. Όταν είναι καλά, είναι καλά και η Γερμανία. Το Ταμείο Ανάκαμψης που έχει στόχο να βοηθήσει χώρες όπως την Ιταλία και την Ισπανία να ενισχύσουν τις οικονομίες τους και να ανανεώσουν τις υποδομές τους βοηθά λοιπόν εν τέλει και τη Γερμανία καθώς μπορεί να εξάγει και πάλι προς αυτές τις χώρες.
Μέχρι πρόσφατα η Γερμανία παρέπεμπε τις ενδιαφερόμενες χώρες σε χρηματοδότηση από τον ESM. Το ίδιο εξακολουθούν να κάνουν θιασώτες της δημοσιονομικής πειθαρχίας, όπως η Αυστρία και η Ολλανδία. Ποιος είναι ο λόγος που επικρατεί πλέον η λογική της επιχορήγησης και όχι του δανείου; Αυτό είναι ένα δίδαγμα από προηγούμενες κρίσεις, στις οποίες είχαμε διαπιστώσει ότι βραχυπρόθεσμα τα δάνεια μπορεί να βοηθούν, αλλά μακροπρόθεσμα δεν επιτρέπουν στις χώρες αυτές να σταθούν και πάλι στα πόδια τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Ιταλία. Από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση η Ιταλία ξοδεύει λιγότερα χρήματα από όσα εισπράττει, ωστόσο τα παλαιά τοκοχρεολύσια εξακολουθούν να επιβαρύνουν το κράτος, με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται το πρόβλημα του χρέους.
Σύμφωνα με το σχέδιο της η Κομισιόν αναλαμβάνει εξ ονόματος της ΕΕ στις χρηματαγορές δάνεια ύψους 500 εκατομ. ευρώ. Με αυτά τα χρήματα η Κομισιόν θα χρηματοδοτήσει κλάδους της οικονομίας και περιφέρειες των κρατών - μελών της ΕΕ που πλήττονται σε μεγάλο βαθμό από την επιδημία.
 
Οι επιχορηγήσεις αυτές θα είναι άμεσες και μη επιστρεπτέες. Την αποπληρωμή των δανείων χρεώνονται όλα τα κράτη - μέλη ανάλογα με το ποσό εισφοράς τους στον κοινό ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Με βάση αυτόν τον συντελεστή αναλογίας η Γερμανία θα πρέπει να αποπληρώσει το 27% των δανείων, δηλαδή ένα ποσό που ανέρχεται στα 135 δις ευρώ συν τους τόκους. 
 
Το ζητούμενο για το Βερολίνο είναι αλλού: να διατηρηθεί η πολιτική σταθερότητα στα κράτη - μέλη και η συνοχή της ΕΕ αλλά και να αποφευχθεί η συρρίκνωση των εθνικών οικονομιών. Όχι μόνο επειδή το 60% των γερμανικών εξαγωγών προορίζονται προς χώρες της ΕΕ. Όπως και η Γαλλία έτσι και η Γερμανία δεν θέλει να δώσει ευκαιρίες στην Κίνα και τη Ρωσία ώστε να αυξήσουν την επιρροή τους στην ΕΕ αλλά ούτε σε επενδυτές από τρίτες χώρες ώστε να αγοράσουν ευρωπαϊκές επιχειρήσεις σε τιμές ευκαιρίας.